stracona

miesiąc odbity w wodzie

imię  topi bez celu

łzami strzegą brzegów

ostępów mrocznych cienie

ścianą dla śmiałków nocy

ćmy błądzące nad ogniem

R., 30.07.2013

Różom wypadają płatki

Błękity rozdawano tylko za zauważenie ich. Gorąco i woda… uprawnione cuda lata.  Skrawek świata wypełniony szczęśliwymi ludźmi. Są nad morzem. Morze… nie miało za dużo do czytania w myślach tych, którzy spadali z desek wprost w rześkość wody. Dziś morze miało wodę, bo: zewnętrzny spokój drzew, bezwietrzne zastygnięcie powietrza - odebrały mu fale. Pozbawione grzyw, wzburzonej bieli, bez przyjaciela wiatru, prawie nie żyło. Tylko błękity. One wypełniały pustkę, tęsknotę, czekanie na podmuch.

Witaj.

Różom wciąż wypadają pachnące płatki, niczym włosy pięknej kobiecie, zbyt chorej, by mogły być bujne. W duszny dzień wpycha się smutek; niepotrzebny nikomu, niechciany, nielubiany. Wspiera go niepokój. Żal o nieprzetrwanie.

Błękity odeszły. To wieczór je przemienił. Teraz nad głowami ludzi, koronami drzew, domami, jeziorami ukrytymi w lasach i tymi wielkimi, rozlanymi na odkrytych przestrzeniach, a także nad morzem, do którego, jak niewierne kochanki, powróciły fale – rozległa szarość gada po swojemu.

Zrodziła się z chłodu i wiatru. Może przez nią nie odzywają się ptaki?

Rozum ustawia się po stronie deszczu, wyjaśnia, że ulewa jest konieczna, bo ziemię zaciska susza,  a tak być nie może; jeśliby jednak uśpić rozum… to jutro znowu słońce nie powstrzyma się od spalania. Rozumowi zdecydowanie trzeba dać głos. Nie tylko w sprawie deszczu.

Jest tyle spraw wymagających rozwagi, tej siostry rozumu. I mądrości, drugiej jego siostry. Ech!, gdzie ich szukać? Przecież dusza i serce też mają coś do powiedzenia. Potrafią przeczyć temu, co wymyślili - rozum z mądrością.

To dlatego człowiek nie wie, jak wybrać najbezpieczniejsze drogi? Albo na tych bezpiecznych ginie, bo zapomniał, że trzeba myśleć? Później spogląda z przedostatniej chmury i dziwi się, że nie może patrzeć z brzegu na  łabędzie, które przeleciały nad wodą prawie dotykając skrzydłami fali, swoje białe kształty wrysowały w linię horyzontu.

Coraz bardziej niecierpliwi się wiatr, znowu potrąca różom płatki i napędza chmury nad głowy, i do myśli.

R., 30.06.2011

Krok w jesień

dokąd płyniecie fale życia

toń niczego już nie powie

wszystko odkryła

wiatr oddala od brzegów

potem zagania przypływami

wiecznego przypomnienia

morskie piany na poranną plażę

życie w głębinach

złe i dobre zatapia

będzie pamiątką

niespełnionym

lata tego westchnieniem

przypływ zawyje

pożegnanej pełni

jesień wyznaczona do zapomnienia

pokłoniły się rozstaniu

wszystkie drzewa

nadmorskiego lasu

nie ma echa

czas nas zamienia

uśmiecha się

pierwsza chłodna rosa

na przekór

radość rozkołysał

odlatujący klucz

noc już nie mówi

monotonią ciszy

jesteś 

R.,  18.09.2010

Przedjesienna refleksja

Godziny czekania niepokój wyściela,
od rana wiatr psuje nastroje.
Nie idź tędy! nawołują liście.
Róże wciąż kwitną rozetą kolorów.
stygnie mała czarna…
 
wpół wrzesień
zaraz się przełamie.
Pęcznieją rozlewiska,
grzyby z mchu się wychylają,
odlatują ptaki.
 
Coś mi umyka
przed jesienną
procesją
saren na polanie?

Jakim jutrem
jutro się stanie
nadzieja?
Co z mgłą zrobi słońce?
Czy zakwitnie
z wiarą
szczerozłota chryzantema,
że nadejdzie dzień,
który szczęście rozda
bez zastrzeżeń
ale, bo, że...





R., 14.09.2010

(-) Z gwaiazdami nuciłeś pieśń

Już niech nie błądzi myśl,

nie szuka drogi pragnienie.

Gdzie kamień nad rzeką przyjdź,

gdy wiosna obudzi wspomnienie

nocy  jak winem pojonych,

dni zatopionych w gęstwinie

parzących żarem słów

- ciebie kocham jedynie.

Czekaj razem z ptakami,

patrz w oczy wirom i bądź,

jak wtedy gdy zmysłom oddany

z gwiazdami nuciłeś pieśń

o szczęściu dopiero poznanym,

a brzozy karmiły sokami

marzenie, że z tamtych łąk

z  pieczęcią się podniesiemy

na palcach naszych rąk.

Chmura nas rozdzieliła,

deszcz schłodził głowy szalone,

znad rzeki uciekliśmy,

każde z nas w inną stronę.

Na  naszym kamieniu siadam

co roku o tej samej porze,

z  niego się serca rozbiegły

- twoje w góry, moje nad morze.

R., 01.03.2010

powszednie

wczoraj nieprzyzwoicie puste

dziś też nie stanie się jutrem

co mija

jest bezpowrotne

jak miłość którą dosięgła

mściwa obojętność

a miasta na trochę zostaną

na polach

kiedyś odłoży się skiba

w którą ziarno

ręka może wiatr

do urodzaju wsieje

dzień kończy się  bezmyślne

złe ma humor

gdzieś życie nie może się domknąć

R., 09.07.2015