Kiedyś i miłość umiera

Wybranym daje w upominku

drugi brzeg, chwyciwszy za dłonie
do przeprowadzenia.

Przedtem zamienia serce w - bez koloru.

Pozostałym przygląda się

z zastygłym szyderstwem.

Nurzając w cierpieniu odchodzenia

chce, by jeszcze na ziemi

sami błagali o przejście,

katorgi znieść nie mogąc.

Mówienie - ciesz się każdym dniem!
- nic nie znaczy.

Ciało stygnie. Miłość umiera,

jeśli nie zrobiła tego wcześniej…

Przed nieznanym

I czas już nie ten sam, i rok ciężar zmienia.

Mimo to – nie dostajesz zgody

na zerwanie więzów, pęt prawie,

z życiem, które kulawe, ale ręce

i nogi - wciąż ma w dobytku.

Starość przenika nie tylko ściany

z cegieł jeszcze czerwonych.

Ciepłe kiedyś dłonie wymienia

na chłodne dotknięcia.

Pamięci odbiera kolory,

kieruje oczy w szarości.

Bądźmy laskami…

Ty moją, ja twoją.

Zaprowadzimy się do parku

ostatniego cudu

i tam, udając, że tylko

chwilę odpoczniemy wśród zieleni,

przymkniemy oczy…

Jakbyśmy chronili je

przed ostrym dnia słońcem.

Oszukamy siebie

ten jeden raz…

Nie podniesiemy powiek.

I sobie odejdziemy…

Mimo braku zgody.

Przed jesiennym dniem

To wiatr tęsknotę

nutami mgieł niesie.

Noc do serca

wgrywa niepokoje.

Ciszą zamierają tętnice…

Na ścianach cienie smutków

ulicznym światłem odbite…

Zniewoloną jaźń

tuli świt.

Wiatr…

twarz…

gdzieś, za daleko,

rzeka szczęścia płynie.

Liść na drodze jesienny

-  jej westchnienie.

Inna miłość czerwona

Wino, ty moje,

czerwone, za oknem, czerwone…

zwinnymi gałązkami

oplatasz stary mur.

On już  nie pamięta

który z braci

na wieki go postawił,

by podeptać to,

co od matki i ojca

 w nich było.

Zmierzchu, ty mój,

szary, stalą zaprawiony…

nie musisz zapadać - już.

Wczesny księżyc prowadzi…

Okaż bunt - jeszcze jedną chwilę,

przez jedną myśl

dzień zatrzymaj

- zmierzchu mój.

Tęsknoto, ty moja,

rozwieszona mgłą spragnioną,

nad rudymi już trawami,

za miłością…

tą z daleka…

Przywróć życie…

w przytłumionych dziś marzeniach,

tęsknoto, ty… bez imienia.