Drzewa przeżyły przycięcie, zimę i z wiosną dały znak życia, tym samym
kasując pewnie karę, którą nałożono na człowieka za pozbawienie ich koron.
Sobotę do miasta wprowadziła pogoda na którą czekali wszyscy. Słońce
zaglądało do każdych oczu,
a deszcz był za leniwy, żeby myśleć o padaniu.
Przykościelny plac był pełen aut. Też pieszych, którzy dotarli w porę.
Po mszy kondukt zapełnił ul. Dąbrowszczaków. Wiadomo, że wszyscy
ruszyli w lewo, bo droga na cmentarz wtedy prosta, jak po sznurku.
Janina musiała przebyć tę ostatnią drogę w rodzinnym mieście, bo na
innej ktoś Ją zabił. Tej soboty
nie można było jeszcze dociec, dlaczego to tak… że zginęła w miesiąc po
tym, jak dopilnowała wszystkiego, żeby ich
Mama spoczęła na cmentarzu, na który Ona jechała teraz - niepotrzebnie martwa.
Z Mieszałek przyjechał autobus. Szkolny. Wypełniony ludźmi, którym
oddała swoją młodość. Między nich a rodzinę dzieliła życie, gubiąc po drodze
czas, który powinna mieć też dla siebie.
Harcerze pochylili sztandar.
Brat ledwie w kilku słowach mógł podziękować zgromadzonym za przybycie
– żal, rozpacz sprawiły, że słowa więzły mu w krtani Siostry płakały. Ludzie
milczeli. Ksiądz… znal Ją wiele lat, też nie ukrył żalu.
Stary wujek… od tych ciągłych śmierci zupełnie się pogubił.
Piętnastego maja to siostrzenica wzięła na barki ciężar identyfikacji Cioci
po wypadku.
Rodzina płakała.
Żal ludzi do losu unosił się ponad drzewami, które tak bardzo zmężniały
i urosły. Potem ten ogromy smutek słał się nad cmentarzem, bo przecież wiadomo,
że człowiek póki żyje, nawet taką rozpaczą nie może sięgnąć nieba.
Za to Janina… kto wie, kto wie… może już…
Żegnaj!