Przed jesiennym dniem

To wiatr tęsknotę

nutami mgieł niesie.

Noc do serca

wgrywa niepokoje.

Ciszą zamierają tętnice…

Na ścianach cienie smutków

ulicznym światłem odbite…

Zniewoloną jaźń

tuli świt.

Wiatr…

twarz…

gdzieś, za daleko,

rzeka szczęścia płynie.

Liść na drodze jesienny

-  jej westchnienie.

Inna miłość czerwona

Wino, ty moje,

czerwone, za oknem, czerwone…

zwinnymi gałązkami

oplatasz stary mur.

On już  nie pamięta

który z braci

na wieki go postawił,

by podeptać to,

co od matki i ojca

 w nich było.

Zmierzchu, ty mój,

szary, stalą zaprawiony…

nie musisz zapadać - już.

Wczesny księżyc prowadzi…

Okaż bunt - jeszcze jedną chwilę,

przez jedną myśl

dzień zatrzymaj

- zmierzchu mój.

Tęsknoto, ty moja,

rozwieszona mgłą spragnioną,

nad rudymi już trawami,

za miłością…

tą z daleka…

Przywróć życie…

w przytłumionych dziś marzeniach,

tęsknoto, ty… bez imienia.

Potem

Jeden więcej promień,

zagubiony wiatr

i nowa cisza...

jaki nad nią ptak

rozpościera skrzydła?

Cisza tajemnicy farb

Nie mów,
że w wyczarowanym domu
twoje miejsce niewidzialne.
I tego, że śladów
próżno szukać.
Portretem jest dzieło
stworzone na miejsce
dla naszych słów
- wypełnionym farbami,
składu których
nikt inny nie zna.

Przyjaźń ma wtedy miejsce,

kiedy troska jest na obu szalach,

a wagą pamięć.

Chwila, w której zapanuje cisza

- jest straszna,

ale... nic nie możemy,

jeśli jest takie życzenie.

Niektóre się spełniają

- nieodwracalnie.

Wołaj ciszę ostrożnie.

Do końca lata

Ze stokrotek myśli wije ci wianek wspomnień.

Atramentem chabrów zapisuje twoje niebo.

Do serca tka gobelin ze złotych chryzantem.

Bratków granatem zagląda w oczy.

Lilie prosi o czuwanie z oddali.

Róże o schowanie kolców,

gdy zapragniesz płatków woni.

Zapomniany,

dwu barw goździk w szklanym,

wąskim wazonie o niej ci przypomni.

Wiązankę dni z frezji białych,

ku ozdobie chwil za długich

bez ciebie,

obok filiżanek z kawą

na serwecie kładzie.

Niezapominajkami, karmionymi duszą,

przyszywa do pamięci nadzieję

na spotkanie po czasie.

Z jej woli, tobie,

nenufarami dni i nocy

rozstanie do końca lata

- wypełnić się musi.


Czy wszystko minęło?