Przypłynęła

To odpływ, czy mądrość głębin

na cud twojego istnienia za groblą,

w zarodku oceanu głaz zaczarowały…

Z mostu każdy choć cienia ciebie,

jak szczęścia, wypatrywał

porzucając drogę dla oczu po horyzont.

Zachody układały tarczę we wszystkich toniach,

wschody powstawały mnogością odcieni…

Uwięziłaś czas w pragnieniu.

Mówiono, żeś samotna najpewniej,

skryta przez to okrutnie najpierw sobie.

Tyle razy cielska rudych alg

pozbawione okrycia czekały przypływu…

Ściany mgły, albo deszczu,

do wyboru w gęstości i wielości szarego

przybywały i odchodziły od skał,

a ty ukryta – milczałaś.

W południowym odpływie

przywarłaś do kamienia,

algi zamarły dla ciszy.

Nie mówił fiord, most dumniej wypiął łuk…

Zanim ocean,

przed powrotem z odpływu,

po wyspach rozesłał wici                 

- foka na kamieniu!

pod słońce cię wypatrzyłam…

A inni śpią

Na śnieg, który tylko postraszył, że już będzie padał i padał, z wysokiego nieba leci deszcz. To co może wypełniać człowieka… jeśli tak samo na brzegu zatoki, na ulicy,  na polu przylegającym do miasta.

A rybak musi wypłynąć, listonosz trafić kartką świąteczną do skrzynki którą obszczekuje pies… lekarz w karetce pędzącej na sygnale nie może bać się gołoledzi… starucha poczłapać do sklepu, bo też chce wierzyć, że stać ją, żeby jakoś te święta…

W końcu zapadnie noc i wcale nie będzie się wysilać, żeby wszystkim przynieść kojące sny.  Nie ma takiej potrzeby, nie ma w tym interesu. Jest czarna, więc i tak nikt nie będzie widział czy wstydzi się egoizmu z którym jest jej tak dobrze.

Nie bądź mi nocą… możesz zawołać. Tylko po co… Echo przybiegnie od grubego muru i obejmie jak zmoczona deszczem koszula. Będzie jeszcze trudniej a żal… tylko spęcznieje.

Zostaną oczy – wypatrujące ciepłej plamy na ukrytej w mroku ścianie.

Minuty… minuty… minuty…

To noc, teraz do przyjaciół się nie dzwoni…  

Kiedyś po północy rodziły się słowa. Gdzieś uciekły i nie wracają. Tłumaczą, że lepiej im milczeć.

Deszcz na śniegu…

Minuty…

Kiedyś i miłość umiera

Wybranym daje w upominku

drugi brzeg, chwyciwszy za dłonie
do przeprowadzenia.

Przedtem zamienia serce w - bez koloru.

Pozostałym przygląda się

z zastygłym szyderstwem.

Nurzając w cierpieniu odchodzenia

chce, by jeszcze na ziemi

sami błagali o przejście,

katorgi znieść nie mogąc.

Mówienie - ciesz się każdym dniem!
- nic nie znaczy.

Ciało stygnie. Miłość umiera,

jeśli nie zrobiła tego wcześniej…

Przed nieznanym

I czas już nie ten sam, i rok ciężar zmienia.

Mimo to – nie dostajesz zgody

na zerwanie więzów, pęt prawie,

z życiem, które kulawe, ale ręce

i nogi - wciąż ma w dobytku.

Starość przenika nie tylko ściany

z cegieł jeszcze czerwonych.

Ciepłe kiedyś dłonie wymienia

na chłodne dotknięcia.

Pamięci odbiera kolory,

kieruje oczy w szarości.

Bądźmy laskami…

Ty moją, ja twoją.

Zaprowadzimy się do parku

ostatniego cudu

i tam, udając, że tylko

chwilę odpoczniemy wśród zieleni,

przymkniemy oczy…

Jakbyśmy chronili je

przed ostrym dnia słońcem.

Oszukamy siebie

ten jeden raz…

Nie podniesiemy powiek.

I sobie odejdziemy…

Mimo braku zgody.