Z powodu tajemnic

Wszystko, co owiane tajemnicą,

albo schłodzone latami

oddanymi zapominaniu,

razem z niepamięcią

traci wielość barw,

którymi nie tylko oczy

karmiły pragnienie piękna.

To najokrutniejsza

forma starczej choroby

rośliny – nazywanej człowiekiem.

R. 24.01.2014

Do brzegu

zdążyć do brzegu

tylko powiedz

którędy

tylko wyznaj jak

nie zgubić go

po co

przecież pustka

tobą gra

schowaj wiatr

zamknij sztormy

na zawsze

w  przepędzeniu

zdarzeń

wyściel powrót

marzeniem

o snach których

jeszcze nie było

spleć

oczu spojrzenie

z kielicha wypijemy życia

do dna

do spełnienia

H. 06.02.2008

Przed podmianą

Wczoraj wszystko było inne.

Mroczniejsze w widzeniach,

spłukiwane w deszczu.

Teraz zmierzch spokojny…

po godzinach oddanych

przeznaczeniu

najcieplejszym promieniem

utraconego południa.

Brzeg przymarznięty

do fulgurytowej łzy

- zapierał siłę fali…

gdy stałeś

w dosychającym błękicie

pragnąc,

by ona znowu tak blisko,

jak tamta, gdy wzburzona

sięgała krtani.

Daleko, ponad hukiem,

jaźń zapisała

krzyk niemożliwy klucza,

bo przecież chłód

- dlatego tylko mewy

bieliły się w skrzącej kipieli.

Noc. Już nie ma żaru

w ostatnim papierosie.

Od rana – sam na obcym pokładzie.

R. 12.02.2014

przesyt

poznałam kiedyś ciszę

została do teraz

szklane rosy  zbieram

zaklinam w minuty

rozsuwam suche liście

nie szeleszczą

rozgarniam w pamięci słowa

przestały mówić

przyszłość też milczeniem

doda się do życia

zawiedziona

może szybciej odejdzie

R., 11.10.2013

***

podnoszą się złociste dnie do życia

noce  kładą rozgwieżdżonym snem

nagle rude ranki   

powalonym drzewem

przedsionkiem

do ostatniego spojrzenia

zanim niebo zatrzaśnie  wrota

odbierze nową jesień
trąbka nakaże ciszę






przykro mi, bo dziś płaczesz...

R., 08.10.2013