w dotknięciu

dzisiaj znowu podniosła

trochę  twoich kropel

w niespokojnej dłoni

podpływałaś uległa

lubisz dodać chłodu

gdy przepada wiatr

kulisy ciemnych chmur

zasuwały się powoli

na wieczornych promieniach

które zastąpiły ciepło

należne kobiecie

w zielonkawych oczach

R., 07.08.2014

półsennie

rys. alina g.

odważna myśl przywodzi

chwilę migoczącą wyznaniem

oczy pozwalają barwom

rozmnożyć się w czekaniu

na spełnienie

noc zdejmuje

wierny strach ze służby

przed powitaniem rana

w którym życie

bez kropki

trwa

R., 14.02.2014

Twój przewrócony krzyż

***

Noc, a ciebie
jeszcze nie ma.
Świt, drzwi nie skrzypnęły.
Pełno słów schowała
do ciepłego serca,
żeby nie wystygły.
Przecież wrócisz.

Dzień w ruinach miasta
nie wymiata nadziei.
Doniczka wciąż w oknie
i firany rozsunięte.

Zabronione dźwięki fortepianu
odwagę szczepią przechodniom.
Rodzi się wiara w pokonanie.

Pamięć grzebie czas
Niezwyciężonych.

Dziś przez krzyż
w lesie ci postawiony,
przewrócony starością,
drugi raz umierasz.

Ostatnia łza rosi
twój i jej
kwiat niezapomnienia.

R., 28.08.2010

Za ciszą

Ran rozdrapywanie
niepotrzebne nikomu
gdy czas to zabrał,
co we dwoje było.

Młodości zostawić
uniesienia
już pora.
Niech chłopiec i dziewczyna
szarpią strzałę Amora.

Fotel na biegunach
łagodnie kołysze...
za ciszą ciszę.
Za ciszą...





H., 04.04.2009

cena

to płatki  miały być wzorcowym

ułożeniem każdej migawki słowa

brakowało tylko przewodniego

koloru i wielkości cienia

w podziale do ilości

jednak światła w półmrokach

które pogodziły się

z nazwaniem ich tłem

wyraz nie wysłowił się

ukrył w nieśmiertelności myśli

tam w rozkwicie dorównał kwiatom

odtąd razem więdną

R., 04.07.2014

poza horyzontem wieczorny dzwon

wykoślawiło

życie

wszystkie dobre chęci

zostawiając na pastwę

to co przenika

w uczepionym istnieniu

i serce utwardziło

zapisem zdarzeń

jak zbrodnia

zalewanych w betonie

już nie do skruszenia

droga do wzruszeń w zasiekach

piękno zatraca pamięć

obraz grozi kolorem

pieśni

jeszcze tylko ty

przywracasz mnie świtom

gdy klif otrzepuje nadmiar głazów

a morze rodzi słońce

aż do modlitwy wieczornej

tęskniącym dzwonem

obwieszczającej zachód

R., 12.04.2014