przeczytam wiatr

pytać nie zabronisz
i gry północnej słuchać
z mocy wiatru wyczytam
gdy falę z brzegu pcha
odkrywa kamyki
twoje łzy

I ty mi pytać nie zabronisz

gry północnej słuchać.

I z serca wiatru
cię wyczytam,
gdy falę za falą goni
do brzegu,
na którym kamyki
- łzy moje...

R., 23.10.2012

o jedno ziarnko

Prawie nie różni się od drobin piasku

rozsypanego drepczącymi nogami.

Niewielkość wyrasta z przekonania,

że kimże ona w nadmorskiej przestrzeni.

Wiatr dobiega dziś tak samo

do zapomnianej kobiety

i mewy nadlatującej od zakotwiczonego kutra.

Obie i tak w radości,

bo sztorm przepadł wraz z nocą.

Prom już tam, gdzie horyzont

w igrach z popstrzonym

cieniami chmur pasem słońca.

Statki w kursach do ciepła albo zimna.

Zagubiony łabędź

chce podarować obraz na samotny dzień,

trzepie skrzydłami nad falą.

Za plecami zamyślonej

skarżą się klifowe drzewa

- wicher nas strącał, żywcem pożerał.

Fala do fali podąża, potem w złączeniu

rozmywają brzeg i rozterki za trudne.

Morze słucha, potem odpływem

lakuje w tajemnicę

wyznanie szczersze od przysięgi

- nie zapomniałam

zamierzchłej tęsknoty…

Poszumem pyta - to brzeg oczyszczam,

czy duszę uzdrawiam ziarenku.

R., 09.02.2015

Wieczór pytań

A może wmówić sobie,

że  wszystkie horyzonty bliskie

a wody płyną dla naszego tylko istnienia.

I jeszcze, że chmury baldachimem

dawnych  dni.

Może użyć czaru eremity

do cudów słyszenia tego,

czego do tej pory nikt...

A może wskrzeszając wspomnienia

nie zapomnieć miłości

która była, nią żyć dostatnio,

nie wyciągać serca po nową,

jak żebrak na schodach świątyni.

Może jeszcze nie żałować

strumieniom że płyną,

chmurom że niewierne

i pochylić się nad kwiatem

w świadomości że też więdnie.

Może będzie wtedy lżej… umierać?

R.03.02.2013