niepotrzebna droga

szkatuła miłości

zawieszona
na pamięci niespełnionej
pokonała skały
oceany
morza i trawy
kołysane wiatrem
przysłanym burzą

na łąkach
bujnych zielenią
dotarła do drzwi serca
przed nimi umarła

z zapomnienia


http://www.youtube.com/watch?v=F7QOvO7BycQ&feature=related

Do granic

Gorąco.

Na wszystkich ustach jeden temat od rana do wieczora i przez parne noce.

Pytanie – jak schłodzić dotyk?

Ostudzić, zmrozić, na trochę, na chwilę czas.

Zapomnieć.

Wyrwać z tego, co trzymało kroki. Podnieść się, wejść w nową opowieść.

W słońcu ginie róża… niedawno piękna.

Za mocna, dorodna, ponad wyrosła... Ocalała inna, ta, która w gąszczu liści niewidoczna, 

przed promieniem, okiem, się skryła.

Gorąco, wiesz…

Witaj, wieczorem zalanym żółtą barwą. Słabnącą w upale zielenią.

Nie zaczęła, a już kończy się letnia opowieść.

Nikt nie wie, nie zgadnie, czy zacznie się ta, która  jesienią chciała kwitnąć astrami.

Zapamiętaj żar. Nie ten z nieba.

Zapisz lata zapomnienie do skończenia nocy, kiedy nie chcesz dnia.

Nie odprawiaj ciszy.

Tylko w niej przeznaczenie słyszy. Nadzieja na spełnienie. Pożądane zaślepienie. 

Twój raj.

Nie czekaj na środek lata. Na jego koniec też.

Teraz bierz.

Broń się przed tylko marzeniem o tym, co możesz mieć.

Przeżywaj dzień, jak pod błękitnym niebem orzeł. 

Wracaj ufnym sokołem na przyjazną dłoń.

One... chcą wyznać, obie, nie wiedzą, jak.. że... to chyba nie koniec. Przerwa.

Sieć wszystko psuje... to przez nią nie mogą powiedzieć – do zobaczenia.

Musi minąć czas.

Nie czekaj w kolorach lipca.

Powróci wiatr, deszcz?  Potem wichru grzmot o skały. Noc z księżycem, z gwiazdami?

Wszystko pokazuje czas. Zamienia w kolory uczucia, radość i płacz. 

Miłość i grzechu westchnienie. Nienawiść. Strach. Wyrzeczenia. Ból. Nadejście choroby. Samotność niechcianą. Niezapomnienie wspomnienia.

Niech życie trwa.

Do…  granic.

Tak gorąco... Napiję się gorzkiej kawy. Chcesz też?

Usiądźmy przed wyjściem z domu.

Longva, 04 lipca 2008r.

pod tym tekstem /fiordubrzegdziki/ znalazłam komentarz niezapomnianej Bogusi - Petroneli,

 a 18.06.2009r.  już Jej z nami nie było :(

Pięknie ...więcej nie powiem ...bo potrzebna  cisza...w ciszy poezja brzmi  przejrzyściej. pozdrawiam .  petronela-krk.blog.onet.pl

brydziazor, 2008-07-12 19:59

Po stracie

Przy mnie, wokół

- życie się kończy,

a serce żywych

musi przetrwać.

Opłakać stratę

łzami

lub pustynią oczodołu.

Oddana myślom

- przywracam

sobie widzenie.

Na jutro, pojutrze

wypycham nadzieję,

że czas jeszcze

zaskoczy.

Niespokojna, czekam

zawinięta

w odważne marzenie…


 http://www.youtube.com/watch?v=HbAwWp3PmNA&feature=related

My

Przyślesz list,

a ja otworzę go delikatnie...
Takich listów

teraz prawie się nie dostaje.
My, świat...
Myśl, co wciąż umyka,

jak spłoszona sarna z polany.
Wpisz do swojego pamiętnika
i moją pamięć...

[*]

Drzewa przeżyły przycięcie, zimę i z wiosną dały znak życia, tym samym kasując pewnie karę, którą nałożono na człowieka za pozbawienie ich koron.

Sobotę do miasta wprowadziła pogoda na którą czekali wszyscy. Słońce zaglądało do każdych oczu,

a deszcz był za leniwy, żeby myśleć o padaniu.

Przykościelny plac był pełen aut. Też pieszych, którzy dotarli w porę.

Po mszy kondukt zapełnił ul. Dąbrowszczaków. Wiadomo, że wszyscy ruszyli w lewo, bo droga na cmentarz wtedy prosta, jak po sznurku.

Janina musiała przebyć tę ostatnią drogę w rodzinnym mieście, bo na innej ktoś Ją zabił. Tej soboty

nie można było jeszcze dociec, dlaczego to tak… że zginęła w miesiąc po tym, jak dopilnowała wszystkiego, żeby ich  Mama spoczęła na cmentarzu, na który Ona jechała  teraz - niepotrzebnie martwa.

Z Mieszałek przyjechał autobus. Szkolny. Wypełniony ludźmi, którym oddała swoją młodość. Między nich a rodzinę dzieliła życie, gubiąc po drodze czas, który powinna mieć też dla siebie.

Harcerze pochylili sztandar.

Brat ledwie w kilku słowach mógł podziękować zgromadzonym za przybycie – żal, rozpacz sprawiły, że słowa więzły mu w krtani Siostry płakały. Ludzie milczeli. Ksiądz… znal Ją wiele lat, też nie ukrył żalu.

Stary wujek… od tych ciągłych śmierci zupełnie się pogubił.

Piętnastego maja to siostrzenica wzięła na barki ciężar identyfikacji Cioci po wypadku.

Rodzina płakała.

Żal ludzi do losu unosił się ponad drzewami, które tak bardzo zmężniały i urosły. Potem ten ogromy smutek słał się nad cmentarzem, bo przecież wiadomo, że człowiek póki żyje, nawet taką rozpaczą nie może sięgnąć nieba.

Za to Janina… kto wie, kto wie… może już…

Żegnaj!

Nieuniknione

Śmierć za śmiercią,
stypa, po niej
rocznica
za rocznicą.
Ból bez
proporcji.
Pamięć płowieje,
jak obraz
pozostawiony
w oku słońca.
Tamci martwi.
Żywi w kolejce
po nieznany
spokój ukojenia.
Nie strach umrzeć.
Bać się trzeba
sposobu
w jaki przyjdzie...