Przed jesiennym dniem

To wiatr tęsknotę

nutami mgieł niesie.

Noc do serca

wgrywa niepokoje.

Ciszą zamierają tętnice…

Na ścianach cienie smutków

ulicznym światłem odbite…

Zniewoloną jaźń

tuli świt.

Wiatr…

twarz…

gdzieś, za daleko,

rzeka szczęścia płynie.

Liść na drodze jesienny

-  jej westchnienie.

Inna miłość czerwona

Wino, ty moje,

czerwone, za oknem, czerwone…

zwinnymi gałązkami

oplatasz stary mur.

On już  nie pamięta

który z braci

na wieki go postawił,

by podeptać to,

co od matki i ojca

 w nich było.

Zmierzchu, ty mój,

szary, stalą zaprawiony…

nie musisz zapadać - już.

Wczesny księżyc prowadzi…

Okaż bunt - jeszcze jedną chwilę,

przez jedną myśl

dzień zatrzymaj

- zmierzchu mój.

Tęsknoto, ty moja,

rozwieszona mgłą spragnioną,

nad rudymi już trawami,

za miłością…

tą z daleka…

Przywróć życie…

w przytłumionych dziś marzeniach,

tęsknoto, ty… bez imienia.

Potem

Jeden więcej promień,

zagubiony wiatr

i nowa cisza...

jaki nad nią ptak

rozpościera skrzydła?

Cisza tajemnicy farb

Nie mów,
że w wyczarowanym domu
twoje miejsce niewidzialne.
I tego, że śladów
próżno szukać.
Portretem jest dzieło
stworzone na miejsce
dla naszych słów
- wypełnionym farbami,
składu których
nikt inny nie zna.

Przyjaźń ma wtedy miejsce,

kiedy troska jest na obu szalach,

a wagą pamięć.

Chwila, w której zapanuje cisza

- jest straszna,

ale... nic nie możemy,

jeśli jest takie życzenie.

Niektóre się spełniają

- nieodwracalnie.

Wołaj ciszę ostrożnie.

Do końca lata

Ze stokrotek myśli wije ci wianek wspomnień.

Atramentem chabrów zapisuje twoje niebo.

Do serca tka gobelin ze złotych chryzantem.

Bratków granatem zagląda w oczy.

Lilie prosi o czuwanie z oddali.

Róże o schowanie kolców,

gdy zapragniesz płatków woni.

Zapomniany,

dwu barw goździk w szklanym,

wąskim wazonie o niej ci przypomni.

Wiązankę dni z frezji białych,

ku ozdobie chwil za długich

bez ciebie,

obok filiżanek z kawą

na serwecie kładzie.

Niezapominajkami, karmionymi duszą,

przyszywa do pamięci nadzieję

na spotkanie po czasie.

Z jej woli, tobie,

nenufarami dni i nocy

rozstanie do końca lata

- wypełnić się musi.


Czy wszystko minęło?

Wachta

Tam biegnie fala za falą,

powraca.

O kamień,

klif bezbronny

uderza moc.

Zabiera,

oddaje,

zabiera.

Słońce.

Rybak z żywiołem - czy brat?

Walka - gdy strach.

Ulga powrotów.

Łódź - żywicielka

i kochanka.

Przypływ okrywa

tajemnicą głazy

i ziarenka prawd.

Wietrznymi rękoma

falę zabiera znów wiatr.

Horyzont połyka

ostatni promień.

Morze na nocnej wachcie.

O świcie

pierwszy rybak…

I mewa.

Fala w tęsknocie nowej.

niepotrzebna droga

szkatuła miłości

zawieszona
na pamięci niespełnionej
pokonała skały
oceany
morza i trawy
kołysane wiatrem
przysłanym burzą

na łąkach
bujnych zielenią
dotarła do drzwi serca
przed nimi umarła

z zapomnienia


http://www.youtube.com/watch?v=F7QOvO7BycQ&feature=related

Do granic

Gorąco.

Na wszystkich ustach jeden temat od rana do wieczora i przez parne noce.

Pytanie – jak schłodzić dotyk?

Ostudzić, zmrozić, na trochę, na chwilę czas.

Zapomnieć.

Wyrwać z tego, co trzymało kroki. Podnieść się, wejść w nową opowieść.

W słońcu ginie róża… niedawno piękna.

Za mocna, dorodna, ponad wyrosła... Ocalała inna, ta, która w gąszczu liści niewidoczna, 

przed promieniem, okiem, się skryła.

Gorąco, wiesz…

Witaj, wieczorem zalanym żółtą barwą. Słabnącą w upale zielenią.

Nie zaczęła, a już kończy się letnia opowieść.

Nikt nie wie, nie zgadnie, czy zacznie się ta, która  jesienią chciała kwitnąć astrami.

Zapamiętaj żar. Nie ten z nieba.

Zapisz lata zapomnienie do skończenia nocy, kiedy nie chcesz dnia.

Nie odprawiaj ciszy.

Tylko w niej przeznaczenie słyszy. Nadzieja na spełnienie. Pożądane zaślepienie. 

Twój raj.

Nie czekaj na środek lata. Na jego koniec też.

Teraz bierz.

Broń się przed tylko marzeniem o tym, co możesz mieć.

Przeżywaj dzień, jak pod błękitnym niebem orzeł. 

Wracaj ufnym sokołem na przyjazną dłoń.

One... chcą wyznać, obie, nie wiedzą, jak.. że... to chyba nie koniec. Przerwa.

Sieć wszystko psuje... to przez nią nie mogą powiedzieć – do zobaczenia.

Musi minąć czas.

Nie czekaj w kolorach lipca.

Powróci wiatr, deszcz?  Potem wichru grzmot o skały. Noc z księżycem, z gwiazdami?

Wszystko pokazuje czas. Zamienia w kolory uczucia, radość i płacz. 

Miłość i grzechu westchnienie. Nienawiść. Strach. Wyrzeczenia. Ból. Nadejście choroby. Samotność niechcianą. Niezapomnienie wspomnienia.

Niech życie trwa.

Do…  granic.

Tak gorąco... Napiję się gorzkiej kawy. Chcesz też?

Usiądźmy przed wyjściem z domu.

Longva, 04 lipca 2008r.

pod tym tekstem /fiordubrzegdziki/ znalazłam komentarz niezapomnianej Bogusi - Petroneli,

 a 18.06.2009r.  już Jej z nami nie było :(

Pięknie ...więcej nie powiem ...bo potrzebna  cisza...w ciszy poezja brzmi  przejrzyściej. pozdrawiam .  petronela-krk.blog.onet.pl

brydziazor, 2008-07-12 19:59