Jeziorne echo

Kiedyś Cyganka z Mazur

przy granicy Warmii,

a może było odwrotnie,

czytała przepowiednię

zapisaną w sitowiu

z jeziora...

zawsze i na wieki                            

kliknij to powiększysz

będzie to piękna kraina,

lecz ty

- kiedyś będziesz niemłoda.

Wróżba się spełniła.

Dziś nie ma jej echa

niesionego świtaniem

ku nadbrzeżnym lasom.

Korony szumią odmienioną tęsknotą.

Dłużek głuchnie w krzykach.

Przepadła w ostępach

wiedźma w szałasie.

Ktoś nieludzko wzdycha…

Nie zawróci straconego czasu.

Przepadło zakochania lato.

R., 07.08.2013   

Po lepsze

Nikły ślad,

we mgle przypomnienie,

tamten dzień,

urywek nieprzespanej nocy.

Kwiat zmęczony w drodze.

Niespokojny sen.

Skra przebudzenia na chwilę, po cień.

Okowy niemocy.

Przeszłość…  

rozczarowanie.

Sierpniowe burze.

Nadzieja  na wrzosowy miód.

Gdzieś świerszcz.

W zielonej trawie

ropucha wieszczy.

Dziś wzlatuje ponad pamiętanie

- jak orzeł,  wyżej szczytów.

Wypatruje.

Łowi litery,

obraz wyznaczony – od.

Do – zostawia  przeznaczeniu.

Tańczy w ramionach tęczy.

Za niebo wypuszcza

kruki  z klatki pamięci.

Idzie do dróg

objąć rozstajne drzewo.

Koronie dobrej przyszłości

oddaje dwie perły.

W intencji.

H., 07.08.2009

Koniec rejsu

Pochylił się,

jak na starym drzewie

popękały mu sylabowe kory,

wciąż chce być rymem kochanym.

Bunt go nie wyprostuje.

Niczym upalony drut zapomnianych

przewodów z pożądania – do życiowych

styków, które miał,

podłączyć się nie zdoła.

A chciałby łajbą po spełnienie,

w trawach po szczęśliwsze lata,

chociaż w snach dotknąć kobiety.

Już ostatnia reda.

Wysiadka.

Porty ustawione… do wspomnień.

R., 13.06.2013

targ

nie chcę snu jak zmory
która pierś przydusi
ostatecznie i bez apelacji
ani miłości rozpaczą
pisanej i wyczekiwanej
nieskończenie

teraz
już jej dotykam jak

przydrożnych maków
albo chabrów
które w wierszu
skazane na niepowodzenie
za pospolitość porównania

za jeden dzień
wypełnienia
daję siebie

zanim powiedzą

że maluję bez ucha

(...) w jantarze ciszy

nie zabraniaj

sercu nazywać się sercem

duszy być sobą

wzruszać

nie mów

głosem

surowym i zimnym

że trzeba chować łzy

gdy płaczu sama nie  zdusi

stoi u brzegu morza

skargę powierza fali

a łabędź chowa głowę

i okręt  w otchłań odchodzi

nie każ zasłaniać oczu

gdy kutry w odpoczynku

niedzielę tego lata

świętem odwagi znaczą

nie kpij banalnie

z grozy oberwanego wczoraj

sztormem i ulewą

obnażonego dziś klifu

siła woli

osunęła się razem z drzewami            

nadgorliwy piorun

wymierzył i uderzył

razem z piaskiem

pali  cienie marzeń

w kamień żalu

niewspółcześnie

naiwnie

zabiegała

o pospolite szczęście

spłowiały głębie barw

ołowiem wypełnione już chmury

załamał się horyzont

na zwodzącej fali

ogniki dusz i serc

bez resztek sił

niczego nie dosięgnie

zastygnie w jantarze ciszy




*************************************************

Rysio14 lipca 2013 09:12

był czas
że stopami rozgarniałem marzenia
usypane z piasku
w rozpalonym słońcu
topiłem ciszę morskich fal

był czas, że samotne żagle uczuć
szarpane szalejącym wiatrem
znikały w otchłaniach błękitu
aby nie powrócić

dziś zbudowałem okręty
z pachnących pni sosnowych
z niespokojnych snów
z roztęsknionych zachodów słońc

dziś stoją rozkołysane spienionymi falami
niedostępne, puste bez ciebie
bo uwięziony w klatce życia nie dotrę
moją miłością do duszy twojego piękna


*******************************************


http://www.youtube.com/watch?v=hl5cWaBE-gA