Niedawno pękło Haiti

A czas swoim nurtem płynie, dwunastego stycznia minęło pięć lat.

Zagrzmiała cisza wieczna,

rwana krzykiem wnętrza ziemi,

widzianej za wcześnie raz ostatni.

Rozrzuciły się ręce, pogubiły nogi,

oczy zastygły

w niepotrzebnym już cieple dnia.

Płacz urósł w chór dotąd niesłyszany.

Wypełzły na  szczelinami zryte ulice

- ludzkie potwory.

Głód wzniecił pożary bezwzględności.

Życie, albo kromka chleba!

Ocalałe dzieci skradzione, sprzedane,

wywiezione do piekieł nieznanych.

To - tam, daleko, w biednym kraju.

Tu - zima psoty czyni.

Siarczyste mrozy na pola gna

i między domy.

Będzie ślub. Dziecię się urodzi.

Naiwni zadają pytanie – jest praca?

Chory za długo szuka pomocy.

Bez wrażliwości, zastanowienia

zły przepis życiorys skraca.

Napad na skraju parku był w nocy.

Grają w Kosmosie dobry film.

Upadły firmy.

Zamarzł N.

Polecieli ratownicy.

Wśród ruin, niezebranych ciał,

padły strzały.

Żyją!

Chaos.

Bezradność.

W jądrze śmierci mord i gwałt.

Na tej samej ziemi - odmienne światy.

Tron bezduszności zajął Wielki Pan Głód.

Mocarz umorzył dług.

Odchodzi w zapomnienie

ogrom przerażenia, bólu, rozpaczy,

płaczu z bezsilności.

Za morzami skłębieni  martwi i żywi.

Czekają ranni.

Spokojnie zapada  noc.

R., styczeń 2010

(-) Jak nigdy dotąd

Niedorosła miłość,

droczy się.

Chce uderzeń fali za falą.

Łagodnej.

Potem strzelistej

z białymi pianami

uniesienia.

Wyrzuca serca

na plażę,

jak za burtę z łodzi.

Zabiera z brzegu,

w nieznane zanosi.

Ogień w wodzie płonie.

Wypala,

zostaje wspomnieniem.

Rozżarzoną tęsknotą.

Potem …

Liście życia się złocą.

Srebrne nitki,

wplecione we włosy,

skąpią słów.

Wiatr

nie nawiewa

już wspomnień.

W zmierzchach

cisza

z ciszą.

Spokój nocy

wybija ze snów.

Marzenie,

w korytarzach mroków,

na klamce

zamkniętych nim drzwi

kładzie, jak dłoń nieśmiałą,

niepewne…

przytul mnie.

Obejmij po zmroku.

Jak nigdy dotąd.

H., 02.06.2009

z pejzażu

zanurzam się

w zimnie obrazu

wołam

patrz ze mną

nie ma ciebie

zamarzło echo

tylko chłód

skrzypienie

nieskazitelność

koloru

smaga

samotność oczu

R.17.01.2012

(-) jeszcze mi nie uśnij

wiejesz  zamierzoną mocą

nie zapominasz o skale

wyrywającej sobie ramiona

kiedy chce sięgnąć nieba

wyobrażonego niezjednanym bólem

z  mało dokładnego zapisania czasu

gdy odchodzić trzeba

przedtem zostawić

wszystko co drogie

albo cenniejsze w umyśle

wystawione na aukcji

porzucania ziemi

darowany dzień

rozmywa znaczenie

poszukuje sensu

pokonanej siły

zniszczenia wszystkiego

z wypełnienia wyprawy

do wnętrza

tam zdumienie

potłuczone lustra

zatrzymane zegary

krzyk w pojęciu

gwałtem  powstałych obrazów

dotychczasowego piękna

inne wpisuje w pamięć

przedostatnie sumienia

strach przed ścianą

w którą trzeba

tłuc bezbronną głową

nie wołać o pomoc

jeszcze mi nie uśnij

jeszcze nie

jeszcze wiatru słuchaj

krucha skało

jeszcze

R., 01.01.2011

Zapomnieć o mroku

Przyszła noc, zimą chłodna, lodem szklista, śniegiem rozjaśniona. Wypędziła koty z dachów. Psom ogony zmroziła. Za wcześnie się wprosiła do lasów, na pola, w ogrody i podwórka. Zaczęła kaleczyć i zabijać. Piękna i groźna. Zatrzymała serca. Przestały bić w jej nocnych, lodowatych ramionach.

To brzydka jej twarz.

Ma dwie, ta druga jest inna. Rozjaśniona dalekim księżycem, w którego świetle kołysze się nieśmiała miłość. Dziecko zasypia. Gwiazdy spełniają marzenia.

Noc z awersem i rewersem.

Osadzić na barkach nocy odpowiedzialność za czarną samotność? Wykrzyczeć jej w twarz strach ciszy i pragnienie - chociaż oddechu obok?

Lata, pochylając plecy, wzmacniają cierpienie - patrzenia za okno. Rozmawiania z uliczną latarnią i kołyszącą się, zmarzniętą, bezlistną gałązką. Na ulicy nie ma słów, które nie wróciły przed nocą do pokoju. To prawda. Ale może przejdzie spóźniony człowiek, albo przemknie bezpański pies. Wtedy można, chociaż przez chwilę, zająć się jego dolą,  zapomnieć o mroku, nieznośności bezsennej północy.

Witaj.

Noc… silnych, bezsilnych i zrezygnowanych. Uniesionych szczęściem i tonących w bagnie niemożności. Szczęśliwie i tragicznie zakochanych. Powracających do żywych i odchodzących, przeważnie przed pierwszym świtem. Ubrana w ciemną sukienkę nie odpowiada na pytania – dlaczego tak… długo trwa, aż przywita się, przechodząc mostem świtu, z rankiem. To, że jest panią zaciemnienia dodaje jej mocy, którą pokonuje ducha tych, którzy szukają jej oczu, bo w nich chcą odnaleźć odpowiedź na pytanie – dlaczego oni…

Po co znowu nie śpią, chodzą od okna do okna, siadają w fotelu, potem wstają, przynoszą z kuchni herbatę której nie dopijają, siadają, idą do okna, odchylają firanki, wracają w mrok… szczęśliwi, że nie wyją, w taką noc, z bólu - w szpitalu.

R., 03.12.2010