Tego lata w gnieździe rozłożonym na
dorodnym drzewie były cztery jaja. Z trzech wykluły się bocianki,
czwarte leżało wciąż bez życia. Dniami, które mijały
monotonnie, zarządzały różne stany pogody. Któregoś ranka można
się było upewnić, że to są czarne bociany. Rosły, nabierały
ciał i piór, a także wysokości - dwa z nich. Trzeci był
niezmiennie mikry, nie miał siły dopchać się do strawy, a i
karmiciele od początku często pomijali go, gdy też otwierał
dziób. Duże były coraz większe, mały nie zawsze mógł unieść
łebek, po jedzenie prawie nie sięgał.
Niebo bywało pogodne, gdy grzało
leniwe słońce. W porze deszczu jedno z dorosłej pary bocianiej
własną piersią i skrzydłami
chroniło trójkę młodych i jajo.
Czas załatwiał swoje interesy a przy
okazji dokonał i tego, że bociani puszek zamieniał się w mocne
pióra.. Ten sam czas sprawił, że w gnieździe zaczęły się
porządki. Nadeszły chwile, kiedy mocne, wyrośnięte bocianki nie
reagowały, gdy z gniazda wyleciało zbędne jajo. Udawały, że nie
słyszą żałosnego krzyku najsłabszego brata. Zaczepił się na
skraju gniazda, walczył, zawodził...
zdawało się, że nie będzie końca
tej męki... a jednak kres przyszedł i ulga w cierpieniu. W
gnieździe nastały: ład i cisza.
W różnych miejscach, przeważnie na
kominach największych elektrociepłowni, a nawet na szczycie Pałacu
Kultury wybudowano gniazda. W wielu osiadły sokoły, a w jednym
pustułki.
Ludzie zaczęli podglądać gniazda;
ileż było emocji gdy, chyba w Gdyni, pojawiły się pierwsze jaja.
Na moment rozbicia skorupek były typy, czuwania... zdarzały się
nieprzespane noce.
Później zaczęło się sokole życie.
Rodzice przynosili do gniazd różne ptaki, przytrzymywali pazurami i
rwali ciała na strzępy. Z niektórych zostawiali tylko obrączki.
Wszystkie młode dzioby stawiane były do pionu, otwarte najszerzej
jak to możliwe. Tu znowu czas wskazał na nieustępliwość prawa
sokolej natury. Mocniejsze pisklaki przyduszały skrzydłami słabsze.
W którymś z gniazd wyrośnięte zjadły śniadanie z małego
nieboraka, w innym matka skarmiła.
Podglądanie sokołów stało się
walką między tkliwością, gdy młode spały, wtulone tak, że nie
można było doszukać się w tym widoku karczków i skrzydeł oraz
główek, a uczestniczeniem w ich śniadaniach, obiadach,
kolacjach... Poddanie się było najlepszym wyjściem, czyli nie
zaglądać do gniazd. Ten manewr też nie dał świętego spokoju.
Zostało pytanie: jak cię czuć przyrodo – jesteś stworzonym
pięknem, czy wielkim żerowiskiem?
Witaj.
Nie ma bocianów, odleciały sokoły,
przekwitły niezapominajki, niektóre róże poczują pierwsze mrozy.
Zacznie się mówić o niezwykłości kolorów chryzantem, że
październik ma jeszcze rozpieścić nas ciepłem. Znowu podział na
zdrowych, chorych i niewiedzących jeszcze, że też... przysłonią
rozłamy w których jednym dobrze i wygodnie, a innym nie do
śmiechu.
W Gdyni jurorzy nie znaleźli głównych
nagród dla filmu, którego projekcję nie wszyscy chętni mogli
zobaczyć i przeżyć, bo wielu zostało pod drzwiami. Tłum był za
wielki, nie zmieścili się na sali. Teraz widzowie w kinach ogłoszą
zwycięzcę.
Już spokój rozsiadł się na
trawnikach, a do wagonika jadącego na Kamienną Górę można dostać
się za pierwszym podejściem.
W nowym tygodniu morze ustawi się do
sztormu...
Wiesz, monotonna jest powtarzalność
Jej zaproszeń, jednak miej cierpliwość i zostań jeszcze na kawie.
Kto wie, co odnajdziesz w nieoczekiwanej rozmowie.
R.
