z przepowiedni

trzy czarne perły snu

chciałaby wymnożenia

żywe płoszą nawet skrzydła owada

zawieszone na pajęczynach

nie martw się

ku zapomnieniu czas nitkę

wykrada

ty wiesz

noc i dzień

dźwigają życie minione

wbite myślom o straconym

czarownik wciąż gra

melodia głębokie gubi

to tylko nuta do przejścia

walka przed ostatnim

jeszcze do

jeszcze do przytulenia

L., 14.01.2008

Wybrać wiatrom

To noc, ciemność, samotność.
Szukanie gwiazdy. Ona jest,
ale za daleko rozbłysła.
Ten zna nocy Cienie,
któremu sen porwano.
Gniazda, dziś puste,
doczekawszy wiosny - powstaną.
Czy wskrzeszą życie - raz zamknięte?

Wiatrom wybrać z huku słowa
o pamięci i miłości
przewiązane pytaniem,
czy była.
I po co.
Po każdym wybuja pustkę
rozkołysane, obdarte z duszy,
z kości ramion zawieszenie.

Nie zapomnij mnie, nie zapomnij,
głos się wydostanie
nie do każdego słyszenia.
W doskonałości skrzydeł orłów nadzieja.
Zanim mrok -   krzyknie górska rzeka,
jasność pokaże przylaszczka,
słońce obleje ziemię,
źrenice przebiją toń
niespełnienia.

Sen fiordu w czarnej nocy,

zapalonej krągłością księżyca

- rozdaje spokój.

Przed mostem cisza.

Za groblą obudzony świtem ocean

jeszcze kryje horyzont.

Fala uderza. I raz, i raz…

R., 06.02.2011

Chłopiec z metalu

W rzeźbę zapisany,

Moss

kolorem metalu obrysowany,

łzą zastygłą płacze.

Twarde, odlane brązem oczy.

W serca przechodniów

niewidzącym wzrokiem patrzy.           

Dusze ukryli na dnie.

Smutkiem pudrują twarze.

W korytarzach myśli

hula wiatr

niespełnionych marzeń.

Miłości zapomniane

igłami bez nici,

czerwieni i żaru,

nie zszywają.

L., październik 2008

Ona

w niebieskich wodach osadzona

zapachem miodu upinała włosy

świty topiły wszystko w  przeznaczeniach

przed szczytami orły pytają o imię

tej która przyjść miała

i do dziś jej tam nie ma

na kamieniach suszą pióra kormorany

muszle milczą zabrakło im echa

latarnia miast na brzegi

w otchłanie prowadzi

błękity samotne

biele pokonane

malarz w zatraceniu

a przestrzenie

w walce z horyzontem

szyderstwem przemijania

chcą wykrzyczeć amen

R., 13.02.2013

odejście

bez śladu

między wierszami

każdy akcent do zgłoski

na zapłatę

R., 15.12.2016

o chłopcu który nie kłamie

dawnym wieczorem biegłaś

kokarda zsuwała się spiesznie

przeznaczenie w porę

spłoszyło zielone

dziś ufną

Nicolas

w rozpoznanych rewirach

prowadzi

przez wtedy nieznane

perłowa

rozpylasz ciepło

włosy tarmosi ci szept

przysięgam

po ostatni

https://www.youtube.com/watch?v=YKPdnr86rY8

R., 12.11.2016

Dobrze że jesteś

Potrzeba, która dziesiątkami lat we mnie... dziś wiem, że już nie doczekam powrotu. Na zawsze zostaję na rogatkach.

Jesteś - pragnieniem, masz brzeg

do którego cumą wracający rybak,

stopami myśli szalone

w potrzebie schłodzenia.

Tęsknotą, gdy statek do wyjścia.

Chlebem za powszednim

na podniebnych dźwigach.

Brzaskiem, zmierzchem

– powodem

do oświetlenia ramion,

nie, nie prostej suwnicy

- pracy, nadziei na trwanie.

W twoim posiadaniu ślimak,

wielkie koła na nim,

które wprost do portów.

Z niego wszystkie oczy

na dalekie wzgórza,

i bliżej, gdzie kontener

jeden na drugim i tak w górę.

Prom - którym w inny świat,

nieustraszeni płyną ludzie.

Jesteś pełna poezji,

nie tylko dlatego

tak bardzo cię potrzebuję.

Porwałaś mnie.

Chcę zostać w twoim tłumie

- teatrów, marin, szklanych parków,

ulic chowanych na noc

w gobelinowej chmurze,

nienaruszonych cmentarzy,

Gdynio.

R.,14.12.2016

ulotna

biegła bosa po grzbiecie kipieli

niejedyna nad gęstwą porostów

świt przed mgłami ją tulił niezbornie

drżała w chłodzie alkami płoszona

jakby znikąd krzyk doszedł szalony

rajski promień ktoś posłał za wodę

odleciała skrzydlata istota

pamięć o niej świadczona obolem

R., 12.12.2016

Zamknij wrota

Otwieram prawe skrzydło dębowych drzwi.

Ciągnę strudzona lewe.

Że ból i ponad siły? Nic to nie znaczy!

Dziś wchodzisz do nieba

i piekła posiwiałej duszy.

W niej słowo zaczarowane.

Niezdradzona głębina

tajemnicy - miłości, która była.

Świat obrazów umieszczonych

w ramach do niezapomnienia.

Sklepienia poświęceń

nazwanych później

przez obcych - bez sensu!

Tęsknota.

Nie, nie mów tak! Takiej nie znasz.

Nią nawet z tobą się nie podzielę.

Jest suknią. Odzieniem.

Przykrywa prawdy niewypowiedziane.

Zwiedzaj mnie.

Potem zapomnij tak,

jak się traci z pamięci

pierwszy strach.

I pomóż zamknąć

odczarowane wrota.

R., 19.12.2011

malowanie

malowanie

na przemian silnie i delikatnie

rozprowadzasz akcenty pędzlami

spragnione płótno chwyta wolę

nie broni układać się cieniom

przyjmuje mieszane kolory

one od teraz barwami

tworzysz

na świat przychodzą obrazy

pisanie

na przemian silnie i delikatnie

rozprowadzasz akcenty zgłoskami

spragniona kartka chwyta wolę

nie broni układać się rytmowi

przyjmuje mieszane rymy

one od teraz strofami

tworzysz

na świat przychodzą wiersze

R., 28.10.2016