przekornie

przygnałeś na złamanie drobnych gałązek

korytarzem po tobie wszystkie sumienia               

w próbach do obmycia win

kładą na fali grzeszne i niezasłużone

morze prycha zrozumieniem

w przestrzeni są błahostką

kroplą do życia przywołaną na chwilę

do zasuszenia gdy przewiewasz

mnie odsłoń kipiele

podtrzymaj w oglądzie dnia

wyrywając falom przekorę

w moczeniu bezbronnych wydm

nie dziś za tobą odlecę

czy wiesz

R., 20.02.2017

Zlicytowani

Dałeś się unieść

a potem zgubiłeś w czasie,

który nieokiełznany - mija.

Luty nie pamięta nowości zdarzenia,

że jesteśmy znów starsi.

Śmiech rozbrzmiewa radością podlany

i pokraczny w kręgach niezamarzniętej tafli.

Zimny wiatr ugina gałęzie drzew.

Kaczory i kaczki na stawach

dostają okruchy chleba.

Pytania klawiszami

białymi i czarnymi

wygrywają zaskoczenia.

Przeznaczenie

wykuwane niespodziewanym losem.

To nic, że nie chcesz pamiętać.

Jaźń pazernie upomina się o swoje

niczym znienawidzony poborca.

Żyjmy, żyjmy panowie i panie.

Jak,

jak...

R., 02.02.2011

w lesie

Wyrok zapadł, będziesz rozszarpana! - ale dano Jej wybór:
załatwią to szakale, hieny, mogą wilki.
Wybrała wilki.
Na pytanie - dlaczego, odpowiedziała:

zanim weszłam do tego lasu
widziałam wszystkie
świecące nocą ślepia drapieżników
wiedziałam że mogę spośród drzew
mchów zaczarowanych paproci
zawilców i leśnych ślimaków
naiwnych saren

ostrych jeżów
nie wrócić na polanę                                                                        
i tak prawie wszystko przeżyłam
kto wie może już jutro by mnie nie było
gdybym się bała

to nie zobaczyłabym
nie poczuła przedostatniego
uroku zapachu i ducha lasu

a tak to odejdę bogatsza w doznania

wybieram wilka
bo jest szlachetniejszy w urodzie
bliższy we wspólnym oglądaniu księżyca
budzi ludzką trwogę

szakal i hiena odrazę

R., 11.02.2013

z przepowiedni

trzy czarne perły snu

chciałaby wymnożenia

żywe płoszą nawet skrzydła owada

zawieszone na pajęczynach

nie martw się

ku zapomnieniu czas nitkę

wykrada

ty wiesz

noc i dzień

dźwigają życie minione

wbite myślom o straconym

czarownik wciąż gra

melodia głębokie gubi

to tylko nuta do przejścia

walka przed ostatnim

jeszcze do

jeszcze do przytulenia

L., 14.01.2008

Wybrać wiatrom

To noc, ciemność, samotność.
Szukanie gwiazdy. Ona jest,
ale za daleko rozbłysła.
Ten zna nocy Cienie,
któremu sen porwano.
Gniazda, dziś puste,
doczekawszy wiosny - powstaną.
Czy wskrzeszą życie - raz zamknięte?

Wiatrom wybrać z huku słowa
o pamięci i miłości
przewiązane pytaniem,
czy była.
I po co.
Po każdym wybuja pustkę
rozkołysane, obdarte z duszy,
z kości ramion zawieszenie.

Nie zapomnij mnie, nie zapomnij,
głos się wydostanie
nie do każdego słyszenia.
W doskonałości skrzydeł orłów nadzieja.
Zanim mrok -   krzyknie górska rzeka,
jasność pokaże przylaszczka,
słońce obleje ziemię,
źrenice przebiją toń
niespełnienia.

Sen fiordu w czarnej nocy,

zapalonej krągłością księżyca

- rozdaje spokój.

Przed mostem cisza.

Za groblą obudzony świtem ocean

jeszcze kryje horyzont.

Fala uderza. I raz, i raz…

R., 06.02.2011

Chłopiec z metalu

W rzeźbę zapisany,

Moss

kolorem metalu obrysowany,

łzą zastygłą płacze.

Twarde, odlane brązem oczy.

W serca przechodniów

niewidzącym wzrokiem patrzy.           

Dusze ukryli na dnie.

Smutkiem pudrują twarze.

W korytarzach myśli

hula wiatr

niespełnionych marzeń.

Miłości zapomniane

igłami bez nici,

czerwieni i żaru,

nie zszywają.

L., październik 2008

Ona

w niebieskich wodach osadzona

zapachem miodu upinała włosy

świty topiły wszystko w  przeznaczeniach

przed szczytami orły pytają o imię

tej która przyjść miała

i do dziś jej tam nie ma

na kamieniach suszą pióra kormorany

muszle milczą zabrakło im echa

latarnia miast na brzegi

w otchłanie prowadzi

błękity samotne

biele pokonane

malarz w zatraceniu

a przestrzenie

w walce z horyzontem

szyderstwem przemijania

chcą wykrzyczeć amen

R., 13.02.2013

odejście

bez śladu

między wierszami

każdy akcent do zgłoski

na zapłatę

R., 15.12.2016

o chłopcu który nie kłamie

dawnym wieczorem biegłaś

kokarda zsuwała się spiesznie

przeznaczenie w porę

spłoszyło zielone

dziś ufną

Nicolas

w rozpoznanych rewirach

prowadzi

przez wtedy nieznane

perłowa

rozpylasz ciepło

włosy tarmosi ci szept

przysięgam

po ostatni

https://www.youtube.com/watch?v=YKPdnr86rY8

R., 12.11.2016

Dobrze że jesteś

Potrzeba, która dziesiątkami lat we mnie... dziś wiem, że już nie doczekam powrotu. Na zawsze zostaję na rogatkach.

Jesteś - pragnieniem, masz brzeg

do którego cumą wracający rybak,

stopami myśli szalone

w potrzebie schłodzenia.

Tęsknotą, gdy statek do wyjścia.

Chlebem za powszednim

na podniebnych dźwigach.

Brzaskiem, zmierzchem

– powodem

do oświetlenia ramion,

nie, nie prostej suwnicy

- pracy, nadziei na trwanie.

W twoim posiadaniu ślimak,

wielkie koła na nim,

które wprost do portów.

Z niego wszystkie oczy

na dalekie wzgórza,

i bliżej, gdzie kontener

jeden na drugim i tak w górę.

Prom - którym w inny świat,

nieustraszeni płyną ludzie.

Jesteś pełna poezji,

nie tylko dlatego

tak bardzo cię potrzebuję.

Porwałaś mnie.

Chcę zostać w twoim tłumie

- teatrów, marin, szklanych parków,

ulic chowanych na noc

w gobelinowej chmurze,

nienaruszonych cmentarzy,

Gdynio.

R.,14.12.2016