Sokoły i Skwer Kościuszki

Witajcie 26.04.2016 roku jeszcze chłodnego.

Wróciła od lekarza. Wynik CA125 troszeczkę lepszy od poprzedniego.
Pod koniec lipca kolejny tomokomputer całego brzuszyska, a w sierpniu znowu pojedzie do lekarza.
Zanosi się na to, że do połowy lipca mamy spokój i nie musimy przejmować się Jej chorobą.
Ona bardzo wszystkim dziękuje za każde słowo, które niekiedy czytała kilka razy dziennie, a wzruszenie sprawiało, że łzy lały się jak wyspowy wodospad w porze deszczowej.
Do lekarza miała pojechać autobusami, chciała być dzielna i udowodnić, że sobie radzi, ale przyjaciele ją podeszli jak sarnę na polanie i zawieźli pod przychodnię.
Miała wracać sama, ale oni znowu byli sprytniejsi i udowodnili, że mieli sporo spraw do załatwienia akurat do czasu Jej wyjścia od lekarza.
To nie był koniec kombinacji przyjaciół. Zapytali, czy zgodzi się, żeby pojechali jeszcze Skwerem Kościuszki.
Świętojańską jedzie się wolno, ale warto, bo po drodze można zobaczyć jak budowany jest okazały, nowoczesny apartamentowiec, w którym mieszkanie wykupiła znana aktorka. Zrobiła /ta aktorka/ piękne zdjęcia Gdyni, morza. Naniesiono je na banery i przytwierdzono do ogrodzenia, które chroni budowę. Po mieście krąży plotka, że co jakiś czas któryś ginie.
Na Skwerze już rojno. Dziś pogoda była słoneczna, ale wietrzna. Zwiedzający cumujące żaglowce mieli przedsmak przygód na morzach i oceanach. Fale niecierpliwe, stalowe, jednak nie szalone.
Poczciwa "Róża Wiatrów" nie doczekała się unowocześnienia. Zewnętrzny strój bryły budynku
nie nadąża za obecną modą.
I tak Gdynia pięknieje. Szklane domy Żeromskiego właśnie w tym morskim mieście są spełnieniem Jego marzeń.
Na Kamienną Górę już można wjechać kolejką. Może niedługo Ona też spróbuje, bo od czasu jak przeczytała "Tak trzymać" Fleszarowej, to miejsce jest dla Niej symbolem walki i patriotyzmu. Tak kochani, w gdyńskie ulice też wsiąknęła krew ostatniej wojny.

Kochani, dziękuję wszystkim za obecność przy mnie w chwilach, których nikomu nie życzę, w takich, kiedy wyje się dzień i noc, a o północy nawet księżyc nie może tego wytrzymać.
Ściskam Tych, którzy tu skrobną coś i Tych, którzy zaglądają, bo pamiętają.
Dzisiaj zostawiam kawę, herbatę i gruzińskie wino.
Obserwuję sokoły, ale nie jestem tam zalogowana i nie komentuję, jakakolwiek zbieżność imion jest przypadkowa. Poniższy link jest na Gdynię, ale można z niego trafić na gniazda w Gdańsku, Warszawie, we Włocławku i w innych miastach.
Dobrej pogody w sercu i za oknem życzę Wszystkim.




sokoły

http://peregrinus.pl/pl/gdynia-edf-podglad/276-gdynia-edf-wprowadzenie



orły

http://pontu.eenet.ee/player/merikotkas.html

Ze strachu

Co czas pozostawi spadkobiercom,

czy tylko nasza wola?

Przyjąć zechcą, czy odrzucą...

jak teraz, kaligrafowane

doświadczeniem słowa

i przestrogę.

Istnienia przepadają,

a dzwony nie płaczą trwogą.

Wybijają godziny z grafików.

Wszystko to nic - zakrzyknąć!

Czepimy się wiosny, każdego

odważnego kwiatu

i skrzydeł nadlatującego żurawia.

Mówiła, że już są.

Jej wierzyć można,

bo wciąż oczami w lesie

i na polanie,

tam zwierz i ptak

głos niesie do słuchania

nad nurtem rzeki.

Dopóki oczy patrzą

pisze się piękno.

Dlaczego jest słabsze,

coraz rzadziej się unosi

nad zepsutym światem

walczących o...

pierwszeństwo zabijania!

„Zapamiętaj imię”

kto powstrzyma.

R., 16.03.2015

O sile zapatrzenia

Czy jeszcze widzisz światło wiernych oczu,

którym chcą pisać nowe razem chwile,

wyzwalać siły byś chciał zawsze przy mnie

dotykać szczęścia gdy krzyczą motyle.

Beze mnie jesteś ślepcem bez podpory,

Kretem w tunelu na jałowej ziemi,

Byłbyś radością i miłością wierną

Trwałą jak diament, ale tylko ze mną.

R.

Napisany w komentarzu u S. 23.02.2015

Niewiara przygina pewność

brata się z dniem bez warunków

nie pyta czy z miana ostatni

z niebieskiej przestrzeni

odcień zdrapuje gołębia

czy wróżbity

a może wypełnionego

ziarnem trwałej tajemnicy

prześmiewcy

chociaż droga posłańca

innym celom wyznaczona

szuka linii przed którą

i za którą patrzeć z wysoka

to poznać grzechy ziemi

w postaciach schowane

a ich skóry jeszcze

nie uniformem pokutnym

choć serce bez bicia

dzwonu daje się słyszeć

echem zachwianym

wsłuchuje się w najdoskonalsze

pieśni o przetrwaniu

spisane jak testamenty

wszystkim doskonałe

w odczytaniu dziedziczenia

to skąd trwożna niepewność

bezzasadna w sprawie jutra

w pierwszej roli granej

na deskach wieczoru łatanego

nieśmiałą a może

przepędzoną nadzieją

że po nocy wietrzne słońce

na pewno nie wypłoszy

obiecanego życia

R., 08.03.2015

Którym wiatrem

Wiatr nie mógł być przyjacielem tego dnia. Niczyim i niczego. To, co wewnątrz rozdzierało siłą jego pierś i gnało szaleństwem, było mu nieznane. Nie miał żadnej mocy, by zwyciężyć obcą potęgę i uspokoić się. Musiał pędzić, przewracać, wyrywać, a im więcej niszczył, tym był potężniejszy.
Nie miał czasu na myśl. Czuł, że znalazłaby sposób, rozwiązanie, odpowiedź – jak przeciwstawić się temu, co obce w nim.
Potrzebował, jak człowiek tlenu i wody, sekundy na myśl. Na czymś musi się na tę jedną, maleńką chwilę zatrzymać. Pozbyć tego, co go odmienia. On jest przyjaznym wiatrem, chłodzącym, muskającym, przynoszącym ulgę. Nie jest tym, czym właśnie jest. Wie, że w tej potrzebie myśli - nie ma sensu. Ale on naprawdę, wbrew sobie, nie jest sobą.
Udało mu się pomyśleć! O mało co, czyniąc szkody, niszcząc - nie zdążyłby wiedzieć, że myślał. Już wie, i teraz, niedługo, będzie się odzyskiwał. Wracał w jestestwo. Łagodniał. Pokorniał.

Pewnego dnia zawładnie nim Ulewa – nie wie, co wtedy będzie, którym Wiatrem przy Niej się stanie.

Witaj.
Czy nie czas na naszą kawę?

R., 20.06.2009

Do Zagórskiej Strugi

 

Zagórska Struga

Listopad przejął wszystko po październiku - bez żenady. Pyszni się ciemnym złotem. Chwali uratowaną zielenią. Aż chce się żyć, być – jest taki pachnący, szeleszczący, przenika spokojem.

Najbardziej za miastem. Tam asfalt gubi się w piaszczystej drodze. Albo przejmuje go przedwojenny bruk, który zaprowadzi do listopadowego lasu, dyrygowanego lekkim wiatrem, łapiącym ledwie korony drzew. One szumią śpiewnie.

Witaj.

Jest pewna, że pójdziesz dziś zatopić się w rudym złocie. Jeszcze raz szeleścić liśćmi pod butami. Ot – tak bez celu, przed siebie, krok za krokiem. Nawet mówić się wtedy nie chce, bo jest tak pięknie rudo. Dojdziesz tam, gdzie po jednej stronie bruku wzgórze; po drugiej - bagienna, podmokła dolina, polany, zabudowania. Odgłosy szczekania podwórzowych psów. Jakieś krótkie zdania też się stamtąd przyniosą - aż do drzew. Wysokich, smukłych, wiekowych, zasłużonych, uczepionych wzgórz…

Cały czas powtarzać będziesz – jak tu cicho, pięknie. Dobrze.

Liście pozwolą lekko unosić się wiatrowi. Te, które opadną na brzegach drogi, wciąż szeleścić będą jeszcze, bo lubisz zanurzać stopy w ich głębi i czubkiem buta rozgarniać. Będą szeptem zdradzać ci leśne tajemnice - by nie rozpraszać myśli.

To takie chwile, czas, kiedy nie czujesz minionych lat - zapamiętując wciągnięte powietrze, jego leśny skład, przemienisz w zapach twojej jesieni. Tego, czego chcesz - może jutro? Za rok? Byle było, to zdarzenie - nie tylko w snach.

Między wzgórzem zarośniętym bukami a doliną, za nią znowu leśnymi wzniesieniami – powrócisz pamięcią do trudnych chwil. Nie wiesz, dlaczego tak mocno zapisanych. Jesteś…. Za tobą za dużo - ale...

Tu pięknie. Teraz. Chcesz widząc – czuć bez regulacji pochłaniania; także rudość nad rudością wymalowaną zdobionymi nią gałęziami. I niebo niebieskie nad złotymi koronami, maźnięte smugami bieli.

Dziś nie możesz. Przez te myśli przed drogą, natrętne, nie do schowania, niechciane.

Wciąż szeleszczą liście pod butami. Zatrzymują przed rozwidloną strugą.

Ona nowym głosem w lesie - rytmicznego pluskania wody, gdy haczy o jedyny tu kamień. I jeszcze o zatrzymane przy brzegu gałęzie. Mimo to - cicho ci tak kojąco bezmiernie.

Drżą plecy przywalone wspomnieniami. Mówisz drzewom głośno – dość dzisiaj!

Nic nie poradzisz. Wciąż kochasz. Odejście przetrąciło za mocno.

Łzy już nie kapią. Wciąż raną wnętrze.

Wracasz.

Liście z gałęzi dotykanych wiatrem proszą szeptem – wróć do nas, choćby do strugi, kiedyś jeszcze. Przyjdź też wtedy, kiedy na gałęziach nas już nie będzie.

R., 02.11.2009

Tajemnice skurczonego czasu

Siedziała na ramie roweru, którego kierownicę trzymały mocne ręce mężczyzny. Powinna wiedzieć, że jest bezpieczna, jednak w Jej tętnicach płynął strach. Pomyślała: jak dobrze, że wokół trawa, nie powinnam mocno się potłuc.

Nie spadła, byli już na prostej, strach został.

Nad ulicami chmury tworzyły siwy mrok, brak światła dokuczał i potęgował niepokój. W ogromnym pomieszczeniu, udającym miejsce dla ciepłych spotkań, słuchacze czekali na recytację wierszy autorów dotąd nieznanych. Musiała wyjść… Przecież nic nie zrobiła, niczemu nie jest winna, dlaczego…

Dlatego, odpowiedział Głos, bo twoich nie przeczytają, a cudzych nie rozumiesz!

Co on mówi, przecież wiem, czuję jeśli i ten, kto pisał, nie skąpił duszy.

Na ulicy siwe chmury odkryły stalowe cienie ogromnych ptaków. To dropy nauczyły się latać? Strusie?

Nadlatywały, mnożyły, było ich więcej i więcej, a ludzie zrozumieli, że muszą uciekać.

Znikali w swoich domach.

W tym mieście swojego domu nie miała. Za rogiem stal jeszcze jeden, cudzy, z drewna, białą farbą pomalowany budynek. Drzwi były otwarte. Pędziła schodami, wydawało się Jej, że mogłaby przez ten czas dobiec już do nieba.

Drogę zagrodziły drzwi bez klamki, z gałką. Ktoś mógłby je otworzyć… ale nie bez opłaty.

Na gałce Zbawca zawiesił złoty krzyżyk z łańcuszkiem. Trzeba było wziąć w ręce krzyżyk, by drzwi rozwarły się. Za późno dotknęła krzyżyka, musiała biec schodami w dół. Na ulicy nalot stalowych cieni ptaków narastał.

Pędziła w ciemność.

O trzeciej rano.

Strach siedział w Niej jeszcze jak żywy, namacalny, bezwzględnie realny. Światło w kuchni wzięło się zza niezasłoniętego okna, za którym wartę trzymały uliczne latarnie. Pomagał im słaby w blasku księżyc. Zawsze na stole stoi czuwająca filiżanka. Woda zagotowała się szybko. Poczuła kawę zanim pierwszy łyk rozlał się spokojem. Świadomość, że zaraz się napije – mogłaby wystarczyć. Od razu w głowie stanęła myśl, że oszczędzanie siebie niczemu już nie służy, i spokojnie, bez udziału wątpliwości, może się napić.

Potem dzień pozwolił mgłom chłodem otulać domy i ludzi, jesienne trawy, bezlistne i te kurczowo trzymające ostatnie kolory, drzewa.

Nastrój dnia wciąż mazał po płótnie nocy pędzlem niepokoju, mimo południowego słońca.

Witaj.

Im dłużej jesteśmy, tym więcej wątpliwości zagląda do oczu. Zaczynamy omijać lustra, nie chcemy przyjąć tego co widzą inni, kiedy na nas patrzą. Uczucia zawijamy w szary papier z zapomnienia i mówimy, że jesień jest piękna, ale tylko za oknem. Zostają tajemnice serca.

I skurczony czas...

Listopad wyjątkowy w tym roku. Nie zatrzymamy go. Tak jak nie dało się przywiązać wiosny, lata...

Została kawa. Pozdrowienia.

R., 03.11.2015

Pusta dłoń /jesiennie/

Brązowy liść obok żółtego

na ziemi otula kasztany

pozbawione kolczastych łupin

i żołędzie

po które do miasta

nie wejdzie zwierzyna.

Wiatr prawie nie napina

białych żagli,

zapadły w sen zimowy

przy fiordzie w marinach.

Dzikie wino

uczepione ścian

czerwienią zachwyca oczy.

Złocisty zachód

opuszcza pomarańczową tarczę

za zziębniętymi górami.

Wiatr wyostrzył węch.

Do przewiania

szuka odkrytej ofiary.

Fala zimna,

zmartwiona,

odesłana w samotność,

szuka starego przyjaciela.

Bez myśli

schłodzona dłoń

dosięga kasztana.

Wypadł z niej,

nie wiedzieć - dlaczego?

A miał w niej być na szczęście.

Dobrą wróżbę.

Przepowiednię

nieznanego losu.

Odpędzenie złego.

Miał - lecz wpadł do wody.

Zostawił małe kręgi.

Zniknęły w wieczornej tafli.

Bez zapamiętania.

Na jutro przysięgi.

H., 02.10.2009

O tamtym

Kamień da ciepło,

gdy go dłużej obejmiesz.

Trawy wysokie i niskie,

posłuszne wiatrom,

podzielą się muzyką.

Ptak każdą barwę

przedstawi twoim oczom.

Rzeźba przyjaznej chmury,

zamiast niedostępnych chwil,

pięknem okryje,

jak bezpieczną miłością.

Chociaż wiadomo, że fala

przypłynie i odpłynie

- niezłapanej zapragniesz.

Tęsknota zaciśnie duszę,

jej skargę pośle za ten horyzont,

który nie będzie spełnieniem.

Tu czas panem...

Będziesz?

Będę w bezmiarze dali?

R., 05.09.2012

Cisza obudzonego dnia

Dziękuje Wam, Mili, za pamięć. Dziś będę na pierwszej wizycie u onkologów. Dowiem się tam od kiedy zacznę "chemię". Niespodziewanie życie wszystko mi przewartościowało :(
Pogubiłam się w dniach, godzinach, wschodach, zmierzchach i ilościach łez.
Zostawiam kawę, może Ktoś...
Zdrowi bądźcie! 
R., 25.09.2015

Przed nocą mgła osiadła zmęczeniem na wszystkim co ogarniało stęsknione piękna oko.

To dlatego świt, który tak bardzo chciałeś zobaczyć, i przez to sen falował odcieniami nieznanego, i za chwilę przerywał się, by sprawdzić, czy już… nie ukazał świeżo otwartym oczom okolonej trzcinami, łąką a potem lasem – tajemniczej tafli jeziora.

Noc jeszcze mocniej przytrzymała mgłę ramionami czerni, wyciszyła przemoczone ptaki i świerszcze, zapadła.

Mgła bezwolnie okleiła liście drzew i teraz, kiedy świty powinny dzwonić na dzień, ciężkimi kroplami opadała w trawy, między sitowiem i wprost do wody – czyniąc najmilszy hałas, który niedospane uszy chciały słyszeć tak rano. Mokra, lepka – panowała, królowała, rządziła.

Oparty o wilgotną poręcz tarasu sądziłeś, że w końcu podniesie się a ty będziesz tym, który pomoże unieść zasłonę, i razem stłumicie niepokoje. Te, które kłóciły się we śnie i poza nim, i te z minionego nastroju o którym wciąż myślisz, wręcz pożądasz chwil z tamtego, nieznanym wcześniej ciepłem przenikającego, spotkania.

Czas wyznaczony na przyjęcie szczęścia minął, tylko… dlaczego! Przecież myślałeś, że potrafisz nie przeoczyć…

Co z tą mgłą, ruszy się w końcu? Może niech zostanie… krople wciąż opadają, niespiesznie. Jest czas świtania, to nic, że inny od wczoraj. Przecież dasz radę. Może to przepowiednia – ta mgła. Kiedy ustąpi, zobaczysz wszystko od nowa? Ona zniknie, ty zostaniesz. Nie chcesz Jej porównywać z mgłą, bo po co odeszła jak ta kapiąca teraz… a może to nie krople, tylko łzy?

Nawet miła ta wilgoć, Objęła cię całego, takiego, jakim jesteś na zewnątrz i tam, w tym swoim środku, którego nie lubisz wystawiać na pokaz. Już czujesz, że w ostudzonych żyłach krew płynie spokojniej. Jezioro wróciło. Nie ma mgły…

Wracasz, nie zamykasz drzwi, niech powietrze wciąż chłodzi…

Z zamysłem, postanowieniem, że musi  trwać długo, to parzenie kawy, na złość Jej, bo wiesz, że lubi filiżanki -  najpierw zdejmujesz z półki największy kubek, jaki znalazłeś. Mija czas i dopiero potem zapach świeżej, cudownej – wybiega w ciszę rozbudzonego dnia.

Po skrajnej desce tarasu kroczy zamyślony kos.

R., 16.08.2011