spotkamy się

spotkamy się

przytulimy źrenice

świat który za nami zostawimy bez łez

już doskonali na wieki

przejdziesz przez most po złączenie

ponad rudymi algami

słońce na dłoni położy promień

pokonanego czasu

na płótnie stworzę nasz świat

przeznaczeniem pisany

w księdze morza

znikającego zimna plaży

jelenia z gór

orłów w drodze nad nurtami

w szczelinach skał przysięgę złożę

tobie czekaniem pisaną

horyzont zatrzymam

falę uniosę

usłyszę

wyznanie kamienia

310

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Niepierwszy raz Rysio zostawił swój wiersz w komentarzu. Myślę, że poezja Rysia powinna być widoczna, do przeczytania i refleksji. Rysio, dziękuję.

 

rysio9 kwietnia 2018 15:56

może te słowa dla Anonimowego*
i oczywiście dla Ciebie

to jakby stać
na pomoście życia
życia które minęło
brać do ręki piach
z którego nie zbuduje się domu
sypać strużką omiatając czas
wiedząc, ze już nie wróci
nic co miało sens
drapieżne słowa
stają się szeptem
wyschniętych ust
poezja która omiata szczotką
niechciane zdarzenia
nie tworzy nic
jest jak płynący strumień
z kamiennej ciszy

stoję na progu pustki
z której nie ma powrotu

* Anonimowy, czyli Cyga

na fali pragnień

miłości nie zamówisz

w serce się nie wepnie

udając że wciąż jest

na fali pragnień się unosi

nierozstrzygnięte pytanie

kto szczęśliwszy

ten przed którym ona

czy gdy już za nim

kto głowy nie stracił wie

że każda niewieczna

309

zawsze

poszedłeś górą

mnie uskakiwały kamyki

niedaleko przecież

tuż przy palcach morze

ledwie plusk przypomnienie

gładzią do granicy

zatrzymane oczy

coraz więcej do przejścia

ponad wykrotami ze wzgórza

woda cuci gałęzie z korony

na leniwej fali dwie łodzie

rybacy łowią w tukę

przy nich ptaki w czekaniu

wracasz

całe nasze razem

za tobą tęsknię

09.01.2018

ocieplenie

pomóż przysychać łzie płynącej milcząco
tul niespokojne sny aż podda się strach

odziej kontury na ścianie

niech spazm przez tętnice gna

z rzeźby kutej lodem pełnia nas odtworzy 

porysujemy brzask

210

W pożegnaniu skrzydła

Ananke jej sznuruje zgrzebną nicią wolę,

Litościwie gasi bez powietrza tlenie.

Ironią wrasta, w między/drganie duszy, liryka.              

Niepojęta jaźń szepce bezwiedne przekłamania...

Arcymistrz Chronos ostatni portret maże ramie.

117

bryzą pokonani

tak wiernie ty w przypominaniu

oczy wytrwałe do przyszłości

dziś znowu na brzegu niedotknięci

wszystkim co w nas poprzez fale

do krańca gdzie groźniejszy cień głębin

w wyczuciu że to ostatni

przed/zachód wyciągniętych rąk

po upragnioną wieczność

splecenia

żagle w nie/trzepocie

od przedporcia

poświata na ściszonej bieli

zapatrzenia rozdzielone tonią

zimne bezdroże

dokąd nie pozwoliłaś dojść  drogo biała
które ścieżki życia
w zimnie puchu skryte
jaką radość może smutek
w koronach ociężałych śniegiem

dniom dopiszesz 

choć siostrzana skrzeniem w słońcu
tej sprzed lat nie przypominaj

groźna pięknem
suknię jak ślubną
na ramionach drzewom
skostniałym krwiobiegiem soków
wciąż mierzysz

zmień się drogo w zimę zaklęta
ulegnij sile czekanego ciepła

jeszcze nie teraz
pojutrze twój chłód 

rzekami do morza odejdzie
pozwoli wpaść w żar spojrzenia
zakochanej dziewczynie 

110

ciche dni

przez kształt obrączki

wygrawerowany początek

spójność nie zawsze w dokończeniu

rocznice wklepane w życie

zmuszają do nauki liczenia

najtrudniej gdy niepięknie

kwitną rozmazane bukiety

chmury zapominają że wiszą

kapią niedosoleniem

byliśmy czy jesteśmy

wykrzyknięte ścianom

jutro w odwodzie

niesie drwa na płomień

znowu do wpisania ciepło

spotkanie

wieczór do pożegnania

kapię wprost pod nogi

bez dumy nadciętej brzozy

niechętnie wsiąkają

lepkie soki tętna

piach odsącza obłoki

czyste arie do odejścia

wyśpiewane pierwszym świtaniem

oderwą gałąź po koniec

noc w dopaleniu

118

Klifu nie zapomnisz

k ąsany sztormem masz w ranie sól

l ądem chcesz zostać silnym i dumnym

i ntrygant przypływ bólu dodaje                              

f eniksem nie jesteś

u padasz a piasek na plażę dodany

n iedoli ciśnięty na żer bez końca

i nicjału szukasz na spisanie

e pitafium na pokonanego

z aczekaj

a pogeum nieszczęścia nie teraz

p rzetrwasz nawały od horyzontu

o bszarpany lecz hardy

m orzu nie oddasz istnienia

n adprożem będzie potęga tęsknoty

i lekroć sztormem dobiją fale

s tworzysz alabastrowym oddaniem

z aporę z wiernej miłości

1217