w chwilowym znieczuleniu

krew rozdrapana do końca

ustala trasy strużkom

suchy niepokój

nad pustoszejącą głową

coraz nachalniejsze błękity

zdobione kreskami lotów

przy szosie gniazdo

przyjęło bociany na lęg

to nic że pędzą auta

bezkres pocięty kutrami

krótka fala gada z kamieniem

odpływa tęsknotą

wrak zapatrzony w skrzenia

wierzy zapomnieniu

promienny kobierzec na grzbiecie

ktoś przetłumaczył miłość

Szmacianka

Sieroto zgłodniałej wyobraźni

Zamykasz i otwierasz oczy na żywy świat.

Morano barwna, tonią przerażona,

Abecadła uczysz się od nieba i morza,

Cała płowa, zaklęciami

Idealnie pleciona w kłosową koronę

Aż krzykniesz, gdy przeniknie wiatr - zanim

Niepodobieństwo przepali dzikość

Konduktu, prowadzonego przez niwy

Akwarelą rozedrganych nadziei.

/Akrostych/



3.17

Pozostawieni w polu

Zamroczone kąty, zaokienna noc

z czarnym kotem na blaszanym dachu.

Strofy bezmiernych oceanów rozlane z róż,

bzów, konwalii, koniczyn i stokrotek,

łopianów, zawilców - też.

Perze poza uniesieniami.

Wyrwać chcesz, coraz mocniej

palce wciskasz w ziemię.

Nie wyciągniesz,

dłoń nie sięga, zostają.

Szukanie głębiej rozdrażnia.

Zamęczyć się?

To szkodniki,

w życie wprowadzą swoje obyczaje.

Nie pozwolić! Rwać, wyciągać, trzebić!

Kilka dni, których nie ma

- mocniej wychylą się z ziemi, korzenią.

Słabsi od chwastów,

bez wysiłku wydarci z – razem,

w zamroczonych kątach zaokiennej nocy.

4.08

jeszcze walką o świt

zamyka dary w dłoniach
one tylko sitem
okradającym nadzieję
na dorodne zbiory

wyzłaca myśli o niej
każdym okruchem życia
podniesionym z jałowej ziemi

żyzny las dni za daleko
wykarmia miłość
na oddania polanie

4.14

jeszcze oni

niepozorność dnia

zrasza przemierzone lata

niepamiętna gdy rejs a dłoń z dłoni

zamierzchłe przedwczoraj

nie trzyma palety

oddało razem z odcieniami

przeszłość barw

dziś znowu przechył na burtach

brzegu łapczywiej trzeba bronić

nie jestem sam

nie jestem sama

szklanka wybija

niech przyszłość

za szybko nie tonie

4.17

spotkamy się

spotkamy się

przytulimy źrenice

świat który za nami zostawimy bez łez

już doskonali na wieki

przejdziesz przez most po złączenie

ponad rudymi algami

słońce na dłoni położy promień

pokonanego czasu

na płótnie stworzę nasz świat

przeznaczeniem pisany

w księdze morza

znikającego zimna plaży

jelenia z gór

orłów w drodze nad nurtami

w szczelinach skał przysięgę złożę

tobie czekaniem pisaną

horyzont zatrzymam

falę uniosę

usłyszę

wyznanie kamienia

310

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Niepierwszy raz Rysio zostawił swój wiersz w komentarzu. Myślę, że poezja Rysia powinna być widoczna, do przeczytania i refleksji. Rysio, dziękuję.

 

rysio9 kwietnia 2018 15:56

może te słowa dla Anonimowego*
i oczywiście dla Ciebie

to jakby stać
na pomoście życia
życia które minęło
brać do ręki piach
z którego nie zbuduje się domu
sypać strużką omiatając czas
wiedząc, ze już nie wróci
nic co miało sens
drapieżne słowa
stają się szeptem
wyschniętych ust
poezja która omiata szczotką
niechciane zdarzenia
nie tworzy nic
jest jak płynący strumień
z kamiennej ciszy

stoję na progu pustki
z której nie ma powrotu

* Anonimowy, czyli Cyga

na fali pragnień

miłości nie zamówisz

w serce się nie wepnie

udając że wciąż jest

na fali pragnień się unosi

nierozstrzygnięte pytanie

kto szczęśliwszy

ten przed którym ona

czy gdy już za nim

kto głowy nie stracił wie

że każda niewieczna

309

zawsze

poszedłeś górą

mnie uskakiwały kamyki

niedaleko przecież

tuż przy palcach morze

ledwie plusk przypomnienie

gładzią do granicy

zatrzymane oczy

coraz więcej do przejścia

ponad wykrotami ze wzgórza

woda cuci gałęzie z korony

na leniwej fali dwie łodzie

rybacy łowią w tukę

przy nich ptaki w czekaniu

wracasz

całe nasze razem

za tobą tęsknię

09.01.2018

ocieplenie

pomóż przysychać łzie płynącej milcząco
tul niespokojne sny aż podda się strach

odziej kontury na ścianie

niech spazm przez tętnice gna

z rzeźby kutej lodem pełnia nas odtworzy 

porysujemy brzask

210

W pożegnaniu skrzydła

Ananke jej sznuruje zgrzebną nicią wolę,

Litościwie gasi bez powietrza tlenie.

Ironią wrasta, w między/drganie duszy, liryka.              

Niepojęta jaźń szepce bezwiedne przekłamania...

Arcymistrz Chronos ostatni portret maże ramie.

117