bryzą pokonani

tak wiernie ty w przypominaniu

oczy wytrwałe do przyszłości

dziś znowu na brzegu niedotknięci

wszystkim co w nas poprzez fale

do krańca gdzie groźniejszy cień głębin

w wyczuciu że to ostatni

przed/zachód wyciągniętych rąk

po upragnioną wieczność

splecenia

żagle w nie/trzepocie

od przedporcia

poświata na ściszonej bieli

zapatrzenia rozdzielone tonią

zimne bezdroże

dokąd nie pozwoliłaś dojść  drogo biała
które ścieżki życia
w zimnie puchu skryte
jaką radość może smutek
w koronach ociężałych śniegiem

dniom dopiszesz 

choć siostrzana skrzeniem w słońcu
tej sprzed lat nie przypominaj

groźna pięknem
suknię jak ślubną
na ramionach drzewom
skostniałym krwiobiegiem soków
wciąż mierzysz

zmień się drogo w zimę zaklęta
ulegnij sile czekanego ciepła

jeszcze nie teraz
pojutrze twój chłód 

rzekami do morza odejdzie
pozwoli wpaść w żar spojrzenia
zakochanej dziewczynie 

110

ciche dni

przez kształt obrączki

wygrawerowany początek

spójność nie zawsze w dokończeniu

rocznice wklepane w życie

zmuszają do nauki liczenia

najtrudniej gdy niepięknie

kwitną rozmazane bukiety

chmury zapominają że wiszą

kapią niedosoleniem

byliśmy czy jesteśmy

wykrzyknięte ścianom

jutro w odwodzie

niesie drwa na płomień

znowu do wpisania ciepło

spotkanie

wieczór do pożegnania

kapię wprost pod nogi

bez dumy nadciętej brzozy

niechętnie wsiąkają

lepkie soki tętna

piach odsącza obłoki

czyste arie do odejścia

wyśpiewane pierwszym świtaniem

oderwą gałąź po koniec

noc w dopaleniu

118

Klifu nie zapomnisz

k ąsany sztormem masz w ranie sól

l ądem chcesz zostać silnym i dumnym

i ntrygant przypływ bólu dodaje                              

f eniksem nie jesteś

u padasz a piasek na plażę dodany

n iedoli ciśnięty na żer bez końca

i nicjału szukasz na spisanie

e pitafium na pokonanego

z aczekaj

a pogeum nieszczęścia nie teraz

p rzetrwasz nawały od horyzontu

o bszarpany lecz hardy

m orzu nie oddasz istnienia

n adprożem będzie potęga tęsknoty

i lekroć sztormem dobiją fale

s tworzysz alabastrowym oddaniem

z aporę z wiernej miłości

1217

uniesienie

może stworzy się taka chwila

w mało odwiedzanej kawiarni

że w noc sylwestrową

przy stoliku usiądą dwie

obce sobie nostalgie

zegar w końcu wskaże

koniec

czy zobaczą się

sekundę wcześniej

na moment uniesień

północy zaczarowanej

w marzeniu

że podane dłonie

dusze im wypełnią

odnalezieniem

1211

ja tobie ty mnie

przyprowadzę ci na brzeg

wszystkie słowa spod przysięgi

latami do na zawsze zbierane

ty mi za to jeszcze raz

w bałwany spienisz fale

i słońce zawiesisz nad wydmami

wyrzucisz z rozpuszczonej dali

nieprzebraną nadzieję

na zapamiętanie

gdy się przesypię

zaklniesz

kamieniem przy tobie zostanę

po dokochanie

niespełnienie

z któregoś boku

patrzę na smutek

jaźń skrzeczy

podpowiada

sama muszę przeżyć

poskromione marzenia

nie za wysoko mierzą

droga od jutra dłuższa

w wypatrywaniu cudu

noc udaje dobre ciepło

dzień tę samą nieprawdę

o życiu powtarza

boli niedolą żebraczą

813

w pogodzeniu

wcześniej

przed tobą
może nieco później
pójdę śladem
po którym podniosą się trawy

takie życie
wpisane stanowczo
w zapomnienie
zranione czynami
zaniechaniem dotykania piękna

713

Ufnie marz

W zamkach komnaty ciepłe,

rycerskie głowy płoną,

dziewczę gra na instrumencie

zalotnie podanym,

inne śpiewa do wtóru.

Wejdź w zaczarowanie.

Nie bój się.

Ufnie marz

z nadzieją, że jutro

znów poproszą na bale

z muzyką ptaków,

w sukniach z konwaliami.

Jak pamięć omam wchłonie?

Przecież minie czas,

mróz ściśnie jeszcze raz,

pogubią się

pachnące szale,

co w chwilach uniesienia,

spadają z ramion

na podłogę.

Tancerz podepcze

w niewiedzy,

że to ostatni ślad…

W zamkach komnaty zimne,

strachem zamieszkałe,

nietoperze wiszą

zaczepione

na murach zmurszałych.

310