przenikanie

dziś bez pośpiechu jedna przed drugą gibkie

przedłużacie chwile dobicia do brzegu

wiatr podmuchami podaje rytm pianie

grzbiety miłośnie pobrzmiewają Santaną

niebo umazane ciepłem zabarwienia

nie chce wywróżyć upragnionej przyszłości

jeśli jutro pogłos pogrozi sklepieniu

łagodnie ponieście prochy do przestworzy

718

o kochaniu

bezbronne słowa miały być
chronione dłonią

ona wciąż niezaciśnieta
zesztywniałymi palcami

strach
najsłabszy oddech
może zdmuchnąć sen

gdzieś żal o wszystko
nieugięta pamięć

niedokończone muśnięcie

na smutno

chociaż wiem że czekasz
nieugięty w cierpliwym trwaniu
to jutro też przyjść nie mogę

bo świerszcze ciche
nieprawdą że jest drogą do raju
deszcz tylko życiem

naręcza cóż mogą
gdy nie te kwiaty im ścięte

w dotyku chciałoby się dłoni
wyłożonej sercem

gdzie wiatr co ciepłym wiewem
graniczy odnalezione
fala wieczorem zgubiona
cichy rozbłysk
na czerwieni wkurzonej

z pająkiem siedzi w kącie
wszystko z pamięci zdobyte

popatrz na skraju czas
z klifem osuwa się życie

podeszły

darował się wiek podeszły

mówią ciesz się żyjesz

nie potrafią wiedzieć

co trwa

gdy jaźń umiera gorliwiej

mogło być gorzej rzekł drugi

innym jeszcze...

skąd wiedzą jak ubyło

ile podeszłość zniesie

z niedokończenia wszystkiego

21.03.18

w chwilowym znieczuleniu

krew rozdrapana do końca

ustala trasy strużkom

suchy niepokój

nad pustoszejącą głową

coraz nachalniejsze błękity

zdobione kreskami lotów

przy szosie gniazdo

przyjęło bociany na lęg

to nic że pędzą auta

bezkres pocięty kutrami

krótka fala gada z kamieniem

odpływa tęsknotą

wrak zapatrzony w skrzenia

wierzy zapomnieniu

promienny kobierzec na grzbiecie

ktoś przetłumaczył miłość

Szmacianka

Sieroto zgłodniałej wyobraźni

Zamykasz i otwierasz oczy na żywy świat.

Morano barwna, tonią przerażona,

Abecadła uczysz się od nieba i morza,

Cała płowa, zaklęciami

Idealnie pleciona w kłosową koronę

Aż krzykniesz, gdy przeniknie wiatr - zanim

Niepodobieństwo przepali dzikość

Konduktu, prowadzonego przez niwy

Akwarelą rozedrganych nadziei.

/Akrostych/



3.17

Pozostawieni w polu

Zamroczone kąty, zaokienna noc

z czarnym kotem na blaszanym dachu.

Strofy bezmiernych oceanów rozlane z róż,

bzów, konwalii, koniczyn i stokrotek,

łopianów, zawilców - też.

Perze poza uniesieniami.

Wyrwać chcesz, coraz mocniej

palce wciskasz w ziemię.

Nie wyciągniesz,

dłoń nie sięga, zostają.

Szukanie głębiej rozdrażnia.

Zamęczyć się?

To szkodniki,

w życie wprowadzą swoje obyczaje.

Nie pozwolić! Rwać, wyciągać, trzebić!

Kilka dni, których nie ma

- mocniej wychylą się z ziemi, korzenią.

Słabsi od chwastów,

bez wysiłku wydarci z – razem,

w zamroczonych kątach zaokiennej nocy.

4.08

jeszcze walką o świt

zamyka dary w dłoniach
one tylko sitem
okradającym nadzieję
na dorodne zbiory

wyzłaca myśli o niej
każdym okruchem życia
podniesionym z jałowej ziemi

żyzny las dni za daleko
wykarmia miłość
na oddania polanie

4.14

jeszcze oni

niepozorność dnia

zrasza przemierzone lata

niepamiętna gdy rejs a dłoń z dłoni

zamierzchłe przedwczoraj

nie trzyma palety

oddało razem z odcieniami

przeszłość barw

dziś znowu przechył na burtach

brzegu łapczywiej trzeba bronić

nie jestem sam

nie jestem sama

szklanka wybija

niech przyszłość

za szybko nie tonie

4.17

spotkamy się

spotkamy się

przytulimy źrenice

świat który za nami zostawimy bez łez

już doskonali na wieki

przejdziesz przez most po złączenie

ponad rudymi algami

słońce na dłoni położy promień

pokonanego czasu

na płótnie stworzę nasz świat

przeznaczeniem pisany

w księdze morza

znikającego zimna plaży

jelenia z gór

orłów w drodze nad nurtami

w szczelinach skał przysięgę złożę

tobie czekaniem pisaną

horyzont zatrzymam

falę uniosę

usłyszę

wyznanie kamienia

310

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Niepierwszy raz Rysio zostawił swój wiersz w komentarzu. Myślę, że poezja Rysia powinna być widoczna, do przeczytania i refleksji. Rysio, dziękuję.

 

rysio9 kwietnia 2018 15:56

może te słowa dla Anonimowego*
i oczywiście dla Ciebie

to jakby stać
na pomoście życia
życia które minęło
brać do ręki piach
z którego nie zbuduje się domu
sypać strużką omiatając czas
wiedząc, ze już nie wróci
nic co miało sens
drapieżne słowa
stają się szeptem
wyschniętych ust
poezja która omiata szczotką
niechciane zdarzenia
nie tworzy nic
jest jak płynący strumień
z kamiennej ciszy

stoję na progu pustki
z której nie ma powrotu

* Anonimowy, czyli Cyga