Bluszczem

Bezładnie chłodem płożą myśli
Losem ciągnie wkurzony wiatr
Ugięte skargi na rozstaju
Samopas życiodajny szyfr

Zadziobane nikłe błękity
Czepiają szczęście na łopatkach
Zimno lubym tkane oplotem
Eliksir straszy rumowiskiem

Memento mori ot i wszystko






/akrostych/

1017

nie mój, nie wasz

Pamięci Młodego, którego dziś Rodzice oddają ziemi.
Także tych, którzy w te wakacje nie wrócili do rodzinnych domów - utopieni, zabici na drogach.

nie mój, nie wasz

nie mój wnuk

nie mój syn

pod skórą osiemnaście lat

nad niedomkniętą powieką

niedokończone wakacje

koledzy i ci w przyjaźni

w szpitalnym przedsionku

nie podnoszą głów

czekają na wyrok

z sali operacyjnej

mama

jego mama mówi

jeden procent życia

był calutki zdrów

mama

jego mama

im

nam mówi

podtrzymają tak długo

aż wezmą wszystko

na co inni czekają

nie wiem kiedy będzie pogrzeb*

współczucie tłamsi się ze złością

egoizm niechcianej myśli

nasz żyje

sprowadza wstyd

zbuntowany lekarz napisał

że Młodego to będzie bolało

bo bez znieczulenia

zanim wszyscy powiedzą amen

On nie da rady krzyknąć

mamo

tato

cierpienie już dopisane

na zawsze

zawsze

zawsze

synku

wnuku nie mój

płaczę

ocieram Twoje łzy

płaczę

chłopaku nie mój

                                                                                                                                        *14.08.2019

R., 09.08.2019

nie zatrzymasz

potrafiłbyś zatrzymać nuty rozedrgane

i ciszę szczęścia

w wieczne posiadanie zapisać

tęsknoty ujarzmione

kruszonym kamieniem

ślady po niespełnieniu

zawiesić jak perły białe

złe łzy na uśmiech

czarowałbyś

dokonaniem marzenia o jeszcze

gdybyś umiał zakląć

czas

którego nie ma

16.02.2012

posiwiałe

nieważkie opuszczenie

gdy wielkość

głos wyrzucany z dna

wspiera ci wiarę

że w stali

odmienianej przez skrajność odcieni

jesteś

niezapomniane do nigdy

zatapiasz myślenia

gra na uderzone i upadek z nieba

dalekie prześwity

ufny rybak ze sztormem w zmaganiu

w później razem z tobą

zachodni wiatr do tęsknot zabiera

huczysz

nie boli

do naddarcia klifu przywarły wspomnienia

po przyszłość

miejsca
czas który się sam dobiera
niekiedy tylko trzepot ocalałego skrzydła
liść zapomniany w jesieni
dopytują
jesteś

niewidzialność nie oznacza
zamierzonej niepamięci

czekanie obleczone duszą

doskonali

puste zmierzchy i świtania

do zamknięcia wierzei

dopełnienie

inspiracja wierszem G.,  Na przednówku.

znalazłam w tobie jesień

oczy ma męsko bliskie

łagodność tłumi minione

jest jak pragnęliśmy

wróciły płoche dotknięcia

dogrzane powiewy myśli

znów mocni na pokładzie

wskrzeszamy nieskończoność

w szepcie

04.02.2019

na nową drogę

opłakuję żegnaj

omiń pozostałości burzy

nie chcę samotniej widzieć nas

pora iść

nie rozdeptywać dobrych chwil

z przeszłego nieba

podążasz tam gdzie goreć chcesz

zaczynam szukać siebie

szepczesz że znów nadzieja

wyrocznia niema

zanim znikniesz w zamazaniu

dobywam nam

dobre życzenie z żalów dna

to pożegnanie

raz uwierz mi

czas i tak wszystko nam zmieniając

przysłoni pamięć wyśle nas

do zapomnienia

nawet w snach

o rozstaniu

na mgnienie rozświetlone

złączenie toni i chmur

zakotwiczony statek

przed zaginięciem w bezkresie

widoczność nie stawia oporu

odcienie sinego nieba

zatapia w uspokojonej wodzie

bez słońca samotne molo

wychłodzona fala

przypływa nieprzekonana

o sile perswazji i mocy

zatrzymania niechcianego

głaz obnażony wczorajszym sztormem

zapisuje niekontrolowane westchnienia

usuniętych strof

rozwiedzionych myśli

przenikanie

dziś bez pośpiechu jedna przed drugą gibkie

przedłużacie chwile dobicia do brzegu

wiatr podmuchami podaje rytm pianie

grzbiety miłośnie pobrzmiewają Santaną

niebo umazane ciepłem zabarwienia

nie chce wywróżyć upragnionej przyszłości

jeśli jutro pogłos pogrozi sklepieniu

łagodnie ponieście prochy do przestworzy

718

o kochaniu

bezbronne słowa miały być
chronione dłonią

ona wciąż niezaciśnieta
zesztywniałymi palcami

strach
najsłabszy oddech
może zdmuchnąć sen

gdzieś żal o wszystko
nieugięta pamięć

niedokończone muśnięcie