walcząca

nie może się wydostać do światła

nikłym ułamkiem żyje                                           

z tęsknej katorgi

przetrwania zaplata linę

ku ziszczeniu

2.14

Na szczyty

Czy można wiedzieć,

jak powinno wyglądać własne szczęście;

określić wielkość, granicę posiadania;

wnętrze, w nim to wszystko,

co tak bardzo chce się nazwać

dniem w końcu szczęśliwym?

To może… jest to szczyt

na który się wspinasz, nie dajesz rady,

od nowa próbujesz, bo musisz zdobyć,

napełnić pierś zwycięstwem!

Stoisz na szczycie.

Mija pora upajania się zdobyczą.

Nowe pragnienie wypełnia każdy zmysł,

bo wiesz, że gdzieś, w innej świata stronie

jest też góra – piękniejsza

i trudniejsza do zdobycia.

Posiądziesz ją, to zapisze cię w pamięciach.

Idąc tam masz szansę pokonać siebie,

zarejestrować to co możesz, potrafisz.

Nieważne, że ceną może być życie.

Czy to dobry wybór - łamanie siebie,

własnego - ja, z którym się zżyło do tej pory?

Byle podążać za szczęściem,

którego może gdzieś nie być,

bo jest tylko w głowie?

Może szczęście, to ludzie obok?

Powiedz, czy też tak myślisz...

Jej nic nie zdziwi.

Najwyżej się nie odezwie.

Zostawi cię na chwilę,

przyniesie filiżanki z kawą

i dopiero wtedy, rozmową

do szczęścia poprowadzi

– na wcześniej niepoznany szczyt?

1.09

Może skręcą

Psy, z braku innego zajęcia,

zza płotów szczerzą kły,

szczekają na przechodniów.

Może i im żal września,

który już się nie powtórzy?

Południowe słońce dociepla dzień.

Nad Zatoką wciąż przechadzają się ci,

którzy przyjechali pobyć

choć chwilę między wodą a niebem.

Popatrzeć w błękity. Posłuchać

o czym rozprawiają nadlatujące mewy.

Marzyć, że kiedyś

będą szli brzegiem we dwoje.

Deptakiem podążają młodzi z dzieciarnią.

Przez wydmy swoje deski

ciągną do wody opakowani „pianką”,

im nie chce się myśleć,

wiedzieć, że po wydmach…

Nie ma muszelek.

Piasek obojętnie usuwa się spod nóg.

Nad domami przeleciały aż dwa

klucze dzikich kaczek.

Dziwne, bo nie kierowały się na południe

tylko na zachód. Może później skręcą…

W dobrej widoczności

nietrudno wypatrzyć nitkę Półwyspu,

na jego końcu Hel,

przerzucić myśli na otwarte morze,

dalej posłać wspomnienia,

aż na Wyspę. Straconą na zawsze.

Że śni się, że staje w oczach, że wciąż

wołają echa dni fiordom oddanych – Ona

może powtarzać albo milczeć.

Częściej nic nie mówi.

Tylko że tam nadal o tej porze rudzieją

dzikie wrzosy i trawy - a ostrogowe głazy,

jak wiedźmy, wabią fale

żeby podbiegając - się roztrzaskiwały

o skaliste brzegi, albo łagodnie

docierały tam, gdzie drobniejsze kamienie

pozwalają im rozlać się leniwie...

Mówią Jej – nie można

żyć wspomnieniami.

Najważniejsza jest przyszłość.

Niech zapewniają…

Przyszłości nie zna. Nikt nie odgadnie…

Wyspa wypełniła Jej żyły,

przemieszała się z krwią.

Wszczepiła chorobę tęsknoty. I strach.

Boi się, bo wie, że walka z czasem

jest bez sensu - zaczął spadać,

pędzić jak wodospad

w porze ulewnego deszczu.

Jest coraz starsza, a on bezduszny.

Nad Zatoką owiał Ją tamten wiatr…

Bluszczem

Bezładnie chłodem płożą myśli
Losem ciągnie wkurzony wiatr
Ugięte skargi na rozstaju
Samopas życiodajny szyfr

Zadziobane nikłe błękity
Czepiają szczęście na łopatkach
Zimno lubym tkane oplotem
Eliksir straszy rumowiskiem

Memento mori ot i wszystko






/akrostych/

1017

nie mój, nie wasz

Pamięci Młodego, którego dziś Rodzice oddają ziemi.
Także tych, którzy w te wakacje nie wrócili do rodzinnych domów - utopieni, zabici na drogach.

nie mój, nie wasz

nie mój wnuk

nie mój syn

pod skórą osiemnaście lat

nad niedomkniętą powieką

niedokończone wakacje

koledzy i ci w przyjaźni

w szpitalnym przedsionku

nie podnoszą głów

czekają na wyrok

z sali operacyjnej

mama

jego mama mówi

jeden procent życia

był calutki zdrów

mama

jego mama

im

nam mówi

podtrzymają tak długo

aż wezmą wszystko

na co inni czekają

nie wiem kiedy będzie pogrzeb*

współczucie tłamsi się ze złością

egoizm niechcianej myśli

nasz żyje

sprowadza wstyd

zbuntowany lekarz napisał

że Młodego to będzie bolało

bo bez znieczulenia

zanim wszyscy powiedzą amen

On nie da rady krzyknąć

mamo

tato

cierpienie już dopisane

na zawsze

zawsze

zawsze

synku

wnuku nie mój

płaczę

ocieram Twoje łzy

płaczę

chłopaku nie mój

                                                                                                                                        *14.08.2019

R., 09.08.2019

nie zatrzymasz

potrafiłbyś zatrzymać nuty rozedrgane

i ciszę szczęścia

w wieczne posiadanie zapisać

tęsknoty ujarzmione

kruszonym kamieniem

ślady po niespełnieniu

zawiesić jak perły białe

złe łzy na uśmiech

czarowałbyś

dokonaniem marzenia o jeszcze

gdybyś umiał zakląć

czas

którego nie ma

16.02.2012

posiwiałe

nieważkie opuszczenie

gdy wielkość

głos wyrzucany z dna

wspiera ci wiarę

że w stali

odmienianej przez skrajność odcieni

jesteś

niezapomniane do nigdy

zatapiasz myślenia

gra na uderzone i upadek z nieba

dalekie prześwity

ufny rybak ze sztormem w zmaganiu

w później razem z tobą

zachodni wiatr do tęsknot zabiera

huczysz

nie boli

do naddarcia klifu przywarły wspomnienia

po przyszłość

miejsca
czas który się sam dobiera
niekiedy tylko trzepot ocalałego skrzydła
liść zapomniany w jesieni
dopytują
jesteś

niewidzialność nie oznacza
zamierzonej niepamięci

czekanie obleczone duszą

doskonali

puste zmierzchy i świtania

do zamknięcia wierzei

dopełnienie

inspiracja wierszem G.,  Na przednówku.

znalazłam w tobie jesień

oczy ma męsko bliskie

łagodność tłumi minione

jest jak pragnęliśmy

wróciły płoche dotknięcia

dogrzane powiewy myśli

znów mocni na pokładzie

wskrzeszamy nieskończoność

w szepcie

04.02.2019

na nową drogę

opłakuję żegnaj

omiń pozostałości burzy

nie chcę samotniej widzieć nas

pora iść

nie rozdeptywać dobrych chwil

z przeszłego nieba

podążasz tam gdzie goreć chcesz

zaczynam szukać siebie

szepczesz że znów nadzieja

wyrocznia niema

zanim znikniesz w zamazaniu

dobywam nam

dobre życzenie z żalów dna

to pożegnanie

raz uwierz mi

czas i tak wszystko nam zmieniając

przysłoni pamięć wyśle nas

do zapomnienia

nawet w snach